ورق پاره های زندان

تحریم فعال!

2012-01-02T20:08:00.000+03:30

دیو اقتدارگرایی و مطلق طلبی حکومت ایران، که پیش از این و بی آنکه اعتقادی به جمهور مردم داشته باشد، در لباس جمهوریت رخ نهان کرده بود، در انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن چهره عیان نمود و هر چه دیوان همه دارند را یک جا به نمایش درآورد. تقلب٬ خیانت٬ قتل٬ جنایت و تجاوز را ضمیمه کودتای نظامی سرداران فربه از ثروت های نفتی نمود تا حجت را بر همگان تمام نماید که این دیوِ زنجیرپاره کرده‌ی استبداد دینی به قفس برنمی‌گردد. پیداست که پس از انتخابات ۸۸ در این شهر پرآشوب٬ سمفونیِ اصلاح آواز بی محل تاریخ ‌گذشته‌ای بود که هم خنده‌ی مردمان تلخ کام ایران را برمی انگیخت و هم قهقهه‌ی تمسخرآمیز اصحاب استبداد را. هم از این رو بود که مردم و همراهان بزرگ سبزشان دست از اصلاحاتی که صرفا در حضور انتخاباتی خلاصه میشد کشیدند و به جای آن، مسیر ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد را برگزیدند.

اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران، دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دست رفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬ گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگر فراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال اراده مردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که نداند دستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهای پیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و یا شاید هم
98.2 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگان گلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهای سیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخابات اتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاههای تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور "حماسی" مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمی از آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌های اصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبروی خود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.
انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروههای سیاسی تمام نمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیل نام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود. مردمی که به دعوت اصلاح طلبان وارد عرصه انتخابات شدند، هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمی توان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانی گذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم روا داشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌های پیشین خویش نکردند.
ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستی مجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب و روزنامه ها، امروز برگزاری و تحقق انتخاباتی آزاد و سالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجود انسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربه شدن نهادهای انتصابی، و در مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی و شکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمی آید همانگونه که از دولت های هفتم و هشتم و مجلس ششم در شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. پیداست که مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که همواره در پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعه واقعی به صندوق های رای است اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شده اند.
لذا همانگونه که میر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی به انتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدی کروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هم اکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس، با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزوده خواهد شد. در این شرایط، گروههای سیاسی یا کاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبرویی برای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهند از سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند. ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعه های فعال در قالب جنبش آزادی خواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از به حراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.
همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریم فعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عمل تحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی است که موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایش انتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی از حاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنی نیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریوی انتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت نداده اند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هایی کم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشیای داشته باشند. بروز بیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست و می توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتی و تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریم کنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترین ایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنها عدم شرکت در انتخابات فاصله بگیرند و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی و فرمایشی را در پیش گرفته و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه در ایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافی و هوشمندانه ببرند.

1- در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس ahmadsaidi8808@gmail.com ایمیل نمایید.

2- اسامی وبلاگ های امضا کننده بیانیه:

1- وبلاگ اسپینوزا http://spinooza.blogspot.com
2- وبلاگ افکار فردا http://myv3ewinsky.blogspot.com/
3- وبلاگ امید فردا http://omidfardadk.wordpress.com
4- وبلاگ آدام اولوشن http://evolution-adam.blogspot.com
5- وبلاگ آرام نامه http://araaamnameh.wordpress.com
6- وبلاگ آرمان سبز http://armaanesabz.blogspot.com
7- وبلاگ تهیرو http://tohirow.wordpress.com
8- وبلاگ جنبش سبز و زیبا http://sabzoziba.blogspot.com
9- وبلاگ جینگیلیمستان http://jigilimaston.blogspot.com
10- وبلاگ چه باید کرد؟ http://green-khoramdin.blogspot.com
11- وبلاگ خورشید سبز http://greensun88.blogspot.com
12- وبلاگ خیزش http://khizesh2009.blogspot.com
13- وبلاگ درویش http://darvishshirazi.persianblog.ir
14- وبلاگ رنگ سبز http://salamsabbz.blogdoon.com
15- وبلاگ ساغر http://saghhar.wordpress.com
16- وبلاگ سبزه زار http://sabzezaran.blogspot.com
17- وبلاگ سرنامه (ارژنگ هدایت) http://sarnameh.wordpress.com
18- وبلاگ سکولاریسم (ایمان خبازی) http://imankhabazi.wordpress.com
19- وبلاگ سی خرداد http://www.mehdimixer.blogspot.com
20- وبلاگ سیامک فرید http://belgiran.wordpress.com
21- وبلاگ علیرضا رضایی http://alirezarezaee1.blogspot.com
22- وبلاگ فصل آگاهی (احسان سلطانی) http://www.fasleagahi.info
23- وبلاگ کلاغ سیاه قصه های دور (ابراهیم مهتری) http://yuyop.blogfa.com
24- وبلاگ گاه نوشته های آکریم http://akarim8808.blogspot.com
25- وبلاگ گاه نوشته های آلفرد http://1freedomseeker.wordpress.com
26- وبلاگ گل گاوزبان http://golegavzaban.wordpress.com
27- وبلاگ محسن موسوی http://mohsenmousavi.blogspot.com
28- وبلاگ مخلوق http://www.makhlough.blogspot.com
29- وبلاگ مرثیه‌های خاک (آرش بهمنی) http://arashbahmani61.blogspot.com
30- وبلاگ مصائب آنا http://passionofanna.wordpress.com
31- وبلاگ ملودی http://melodi-not.blogspot.com
32- وبلاگ مهدی سحرخیز http://onlymehdi.saharkhiz.net
33- وبلاگ میرعلی سبزینه https://miralisabzineh3.wordpress.com
34- وبلاگ میزان قلم http://www.mizan2.ghalam.org
35- وبلاگ نسیم آزادی http://nasimeazadi.wordpress.com
36- وبلاگ نوشته های فرخ توازن http://www.tavazon.blogspot.com
37- وبلاگ نیا http://brabt.blogspot.com
38- وبلاگ همبستگی با زندانیان سیاسی http://www.hambastegi83.blogspot.com
39- وبلاگ وارش http://varesh-tika.blogspot.com
40- وبلاگ ورق پاره های زندان (امیر رشیدی) http://tornpapersofprison.blogspot.com
41- وبلاگ یادگاری http://illia-z.blogspot.com
42- وبلاگ 777 http://777vvvv.blogspot.com
43- وبلاگ بند 209 http://www.2ominbande209.blogfa.com/
44- وبلاگ آینه http://ayeneh50.blogspot.com
45- وبلاگ کابوک http://kabouk.wordpress.com

الفرار!

2011-12-28T18:39:00.000+03:30

وقتی سیگارت را
در قلب ماهی
که به پنجره تابیده است خاموش میکنی
یعنی دیوانه ای
نه یعنی تحقیر شده ای
و جهان
برای تو کوچک است
آن قدر کوچک که فیلی می تواند,
خیلی راحت
تمام دریاها را ...
به یک جرعه بالا بکشد
پس سعی کن
با همه چیز کنار بیایی
فرار نکن
زمین به شکل احمقانه ای گرد است

(رسول یونان)

بیماری واگیردار!

2011-10-20T18:58:00.000+03:30

تلفن زنگ زد.
- سلام، چطوری عزیز دلم.
+ سلام، الهی فداتون بشم، خوبید؟
صداش گرفته بود، معلوم بود که بغض کرده بود.
بهش گفتم سرما خوردی؟
گفت ای همچین.
من هم بغض گلوم رو فشار می‌داد.
گفت انگار تو هم سرما خوردی.
گفتم خب واگیر داره دیگه.
بعد از همین چند کلمه، چون دوست نداشتم صدای ترکیدن بغضم رو بشنوند خیلی سریع مکالمه رو تمام کردم و ولو شدم روی تخت!

زمانه، زمانه‌ی ما ست

2011-08-02T20:36:00.001+04:30

شد پنج سال که یه چیزی هست که از زمانه‌ی ما می‌نویسه. مبارک باشه پنج سالگیت.

به چند دلیل فکر میکنم که زمانه دقیقن اسمش درست هست و راوی زمانه ما هست.

اول اینکه سرعت داره، یعنی فکر می‌کنم شاید بعد از رادیو فردا سریع تر از باقی رسانه ها خبر رو کار می‌کنند. یادم هست وقتی ایران بودم، از تظاهرات برای یکی دو تا از بچه‌هاشون می‌گفتم و سریع خبرش کار می‌شد.

دوم اینکه در زمانه چیزی رو میشه پیدا کرد که جای دیگه نمیشه. وقتی به زیر مجموع جامعه در سایت زمانه نگاه میکنی میبینی موضوع هایی و جود دارند که باز تو هیچ رسانه ای به عنوان یک بخش مستقل نیست و شاید بتونم بگم جراتش نیست که باشه.

چند ماه پیش که هلند بودم و با خود آفای فرید حائری صحبت می‌کردم به ایشون هم گفتم که من شخصن نمیام به زمانه که خبر بخونم، میام که ببینم تو جامعه زمانه‌ی خودمون چه خبر هست. میام شکسته شدن تابوهای زمانه رو شاهد باشم و ببینم که این زمانه‌ی ما چطور داره به سمت بهتر شدن و انسانی‌تر شدن حرکت می‌کنه.

یه نقدی هم دارم البته که نمیدونم چقدر نقد باشه. زمانه محیط خیلی بازی داره. تقریبن هر کسی که واقعن بخواد میتونه برای زمانه مطلب بنویسه و مدیران زمانه هم به گرمی استقبال می‌کنند. این ویژگی خوبی هست ولی فکر می‌کنم باید یکم با دقت بیشتری برخورد بکنند. تو همون صحبت هایی که با آقای حائری داشتم هم این موضوع مطرح شد البته؛ میدونم ایشون طرح های بسیار خوبی برای پیشرفت زمانه دارند و براشون آروی موفقیت میکنم.

بدون شک زمانه سهم بزرگی در رشد جامعه‌ی زمانه‌ی ما داره.

پنج سالگیت مبارک و مرسی که روایتگر زمانه‌ی ما هستی.

شمع دل ما

2011-08-01T23:00:00.000+04:30

سال 80 یا 81 بود.

من دانشجوی مهندسی نرم افزار تو دانشگاه‌ی در بیرون شهر اصفهان بودم.

توی اون غربت چند نفری بودیم که هم دیگه رو پیدا کردیم، خیلی تصادفی. شش نفر بودیم و هر شش نفر دیپلممون رو از هنرستانی به نام همزه گرفته بودیم.

نقطه اشتراک ما همون هنرستان و معلم‌های مشترک و گه گاه خاطراتی در محل‌هایی با افراد مشترکی بود، همین. خیلی از ما حتا یادمون هم نمی اومد که آیا هم رو تو هنرستان دیدیم یا نه.

یکی از همون روزها، حمید که دکتر صداش می‌کردیم اومد و گفت: بچه ها چند روزی هست دلم گرفته. بیایید امشب خونه ما، یه شمع روشن کنیم و تو تاریکی بشینیم دورش و گریه کنیم.

شمع روشن شد. دورش جمع شدیم و یواش یواش اشکها شروع به جاری شدن کرد. یادم نیست که کی از چی حرف میزد ولی یادم هست که اشک کشی بند نمی‌اومد.

تقریبن شمع ما آب شده بود و مومش تمام ظرف زیرش رو گرفته بود. یه دستی سمت شمع رفت و پشتش یکی سریع از کنار ما دور شد و بعد صدای انفجار!

موم بود که از سر و صورتمون پایین می اومد و همه دیوار های خونه رو گرفته بود.

یکی از بچه ها متوجه سنگین بودن فضا شده بود برای اینکه شوخی کرده باشه، یه سیگارت انداخته بود توی موم های آب شده شمع و بعد فرار کرده بود.

البته من اون شب تو اون خونه نبودم، اون شب هم تو خونه سعید هم نبودم.

نمیدونم تو زندگی امروز ما، شاید سعید همون دست باشه.

شاید هم ما اون دست بودیم برای سعید.

نامه جمعی از وبلاگ نویسان سبز خطاب به مبارزان سوری

2011-05-10T21:19:00.000+04:30

موج برخاسته از سرکشی مردمان از زیر یوغ بندگی ظالمان، با گذر از ایران و تونس و مصر و لیبی و یمن و بحرین، امروز قدرتمندتر و عظیمتر، به کاخ حاکمان سوریه رسیده است. گویی که این موج سرکش سر ایستادن ندارد و مشعل آزادیخواهی دست به دست گشته و اینک بر فراز دستان شما مردمان سوریه قرار گرفته است. مشتان گره کرده و اراده با شکوهتان و پایداری سرسختانه تان به رغم شدت سرکوبها و خونریزیهای دستگاه فاسد و سرکوبگر حاکمان سوری، تحسین ایرانیان و جهانیان را برانگیخته است.

آزادیخواهان ایران نیز که خود ذیل لوای پرچم سبز مبارزه، به فردای آزادی چشم امید بسته اند، از روز نخست کنجکاوانه و مشتاقانه مبارزه شما مردم سوریه را دنبال می کنند و پیروزی تان را به آرزو نشسته اند و خود را در خشمها و هیجانها و امیدهایتان شریک می دانند. دریغ که آن سوی میدان، حاکمانی نشسته اند که قلب های مرعوبشان مانع از درک حماسه حضور مردم می شود و از هراس فرو ریختن بنای استبدادشان حکم به خونریزی می دهند و بر موج خروشان مردم شمشیر می کشند و نمی دانند که موجهای بلندتر که از پی می آیند به مراتب ویرانگرترند.

برای هر ملت، روزی فرا می رسد که شرافت و سربلندی خویش را در بوته آزمایش می بیند و برای پاسداری از آن ناگزیر به قیام می شود. حماسه ای که شما مردم سوریه به تصویر کشیده اید حماسه ای آشنا برای ما مردم ایران است. در هر خبری که از زیر شدیدترین فشارها و سانسورها به دست ما می رسد و در هر فیلمی که از آماج رگبار مسلسلهای نظامیان سوری به تصویر کشیده می شود، داستان مبارزه خود را می بینیم. همین همداستانی است که جنبش های آزادیخواهی منطقه را در کنار هم می نشاند و جباران و حاکمان سرکوبگر را در جبهه مشترک قرار می دهد. حاکمان همدست منطقه، امروز در سرکوب مردم منافع مشترک پیدا کرده اند و در جنایت، یکدیگر را همراهی می کنند. یکی دستگاه تبلیغ و دیپلماسی اش را مامور می کند که قتل شهروندان مبارز را مشروع جلوه دهد و آزادیخواهان را به عنوان فتنه گران و آشوبگران جلوه دهد و دیگری لشکر سرکوبش را به همراهی در جنایات گسیل می دارد؛ یکی لشکر سرکوب به بحرین می فرستد و دیگری جوخه های امنیتی اش را به سوریه. اوج این نمایش های فریبکارانه آنجاست که مدعیان رهبری مسلمین جهان از تریبون نماز جمعه تهران برای مردم مصر خطبه می خوانند و برای مردم فلسطین جامه می درند و در همان حال کشتار سوریان را مشروع اعلام می دارند. این ادامه همان توهم مالیخولیایی است که اجازه می دهد بر مسند خداوندگاری تکیه زنند و بدین سان بی محابا درباره جان افراد به قضاوت بنشیند و یکی را شهید بخوانند و دیگری را فتنه گر. از همین روست که امروز سیاهی چهره شان هویدا شده و تایید جنایتهای شرکای سیاسی و همدستی شان با ظالمان منطقه، طشت رسوایی شان را بر زمین انداخته است.

تحولات اخیر منطقه حداقل حسنش این بوده که پرده از چهره نفاق آلود حکومت هایی که پشت دفاع از فلسطینیان و مخالفت با اسراییل پنهان شده اند و مسایل اعراب فلسطین را در هیاهوی تبلیغاتی وجه المصالح اهداف شوم خود کرده اند تا مشروعیتی کاذب برای خود و حکومت نامشروعشان ایجاد کنند برداشته است. مگر می توان همزمان هم مدعی دفاع از حقوق ملت فلسطین بود و هم به کشتار مردمان کشور خود دست زد؟ مگر می توان با موضوع حقوق بشر با استاندارد های دوگانه برخورد کرد و آدم کشی در فلسطین را محکوم کرد اما کشتار در کشور تحت حکومت خود و یا در کشورهای مشترک المنافع را جایز برشمرد؟ این ترفند دروغین حکومت های خودکامه کشورهای عربی از یک سو و هیاهوی تبلیغاتی حکومت مستبد ایران برای بهره برداری سیاسی از اوضاع آشفته فلسطینیان از سوی دیگر، قطعا از این پس نمی تواند موجبات فریب مردم منطقه را فراهم آورد.

سوای عملکرد غیرقابل دفاع حکومت نامشروع و کودتایی ایران، ریخته شدن خون مبارزان سوری، براستی به جان آزادیخواهان ایرانی ناگوار آمده است. ایمان داریم که به مدد پایداری مردمان ، بیرق ظلم برچیده خواهد شد و کاخ لرزان استبداد در برابر شکوه حضور مردم فروخواهد ریخت. خون آزادیخواهان سوری، فرش قرمزی خواهد شد برای قدوم مبارک آزادی . این سان که شما ملت سوریه پرچم مبارزه را با صلابت در دست گرفته اید، و اینچنین پرغرور در اهتزازش پایمردی می کنید، دیر نباشد که بیرق پیروزی را بر قله سعادت برافرازید. بدانید و آگاه باشید که در این راه آرزو و دعای خیر آزادیخواهان جنبش سبز ایران، بدرقه راهتان خواهد بود.

جمعی از وبلاگ نویسان سبز

آخرین لیست وبلاگ های امضا کننده را از http://spinooza.blogspot.com/ دنبال نمایید.
در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس spinooza56@gmail.com ایمیل نمایید.

نامه جمعی از وبلاگ نویسان سبز به شورای هماهنگی راه سبز امید

2011-04-22T21:51:00.002+04:30

اعضای محترم شورای هماهنگی راه سبز امید

جنبش سبز اگر چه در لحظاتی سخت و دشوار به سر می برد اما به واقع تجربیات ارزشمندی که از خلال رویدادهای ایام پس از کودتای انتخاباتی 88 بدست آمد و روابط و ساز و کارهای رسمی و غیر رسمی نهادینه شده در لایه های مختلف اجتماعی و سیاسی، جنبش را مجهز به توانمندی هایی نموده که گذر از این ایام عسرت به روشنای آزادی از همیشه هموارتر به نظر می رسد. جنبشی که در ابتدای شکل گیری با شعارهایی مبهم، پراکندگی مطالبات، چشم اندازهایی ناروشن، ساختارهایی شکل نگرفته و بعضاً درون فرساینده مواجه بود، امروز به مدد خون هایی که داده شد، عمرهایی که در زندانها سپری شد، بحث و نقدهایی که در مجامع سبز شکل گرفت و روشنگریهایی که صورت پذیرفت، از آن دوران به سلامت گذار نمود. امروز می توان مدعی شد که جنبش به شناختی هر چند کلی از حیث اهداف، چشم اندازها، موانع و آسیب ها دست یافته است. در این روند نقش راهبری خردمندانه و پایمردانه آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی اهمیتی به سزا داشته است. این دو همراه بزرگوار علیرغم محدودیت ها و با علم به هزینه ها، در سخت ترین لحظات از میان دشوارهای موجود راهی می گشودند و امید را به جنبش و بدنه ی جوان آن تزریق می کردند. اگر چه موسوی و کروبی خود هیچگاه مدعی رهبری جنبش نبودند، اما همین تاکید آنها بر وجود «راه» در «به ظاهر بن بست های موجود» و همچنین ثبات قدم و نفس همراهی بی تکلف شان با مردم سبب گردید که رهروان جنبش سبز آنها را به رهبری برگزینند. از جمله نقش های محوری که این رهبران برگزیده ایفا کردند تلاش بی وقفه شان در گسترش مرزهای جنبش با رویکردی تکثرگرایانه و پرهیز از مرزبندی های تصنعی بود. تلاشی که می تواند و باید چراغ راه آینده جنبش باشد.

حرکت جنبش سبز به سمت ساختار یافتگی از یک سو و قدرت راهبری و انسجام بخشی موسوی و کروبی از سوی دیگر، سبب گردید که حاکمیت کودتایی نگران از قدرت رو به گسترش جنبش سبز، به حبس و حصر ایشان و همسرانشان اقدام کند. پس از این بود که شکل گیری شورایی به نام شورای هماهنگی راه سبز بیم و امیدهایی را در بدنه ی جنبش ایجاد نمود. در این میان گروهی که پیش از دستگیری موسوی و کروبی به صورت سازمان یافته به تخریب و تضعیف آنها می پرداختند و به اسم آزدیخواهی کمر همت به خدمت کودتاگران بسته بودند، همانطور که پیش بینی می شد، امروز که این رهبران در حبس رژیم به سر می بردند، با تغییر سوژه به تخریب نهادهای برآمده از راه سبز امیدی که موسوی و کروبی گشودند می پردازند. علیرغم وجود چنین جریانی، نمی توان منشأ همه ی نقدهای وارد بر عملکرد جنبش را از این دسته دانست. جنبش و نهادهایی که در راهبری جنبش نقش دارند ناگزیرند که گوشی شنوا برای نقدهای داخلی داشته باشند، آنچنان که موسوی و کروبی نیز چنین کردند و همواره پذیرا و پاسخگوی نقدهای وارده بودند. چنین نقدهایی، راه را بر کج روی ها، کند رویها و تندروی ها خواهد بست.

امروز که قریب به دو ماه از شکل گیری شورای هماهنگی می گذرد، امضا کنندگان این نامه نه در قالب یک تشکل سیاسی یکپارچه و در راستای اهداف سیاسی و منافع گروهی بلکه از موضع منتقدین دلسوز جنبش و از روی احساس وظیفه و مسئولیت به نقد عملکرد و کارنامه ی «شورای هماهنگی راه سبز امید» می پردازند. اگر واقع بینانه به عملکرد این شورا نگاه شود، انفعال و بی تحرکی مجموعه مذکور چنان بوده که کارنامه کارکردش اصولا خالی تر از آن است که قابل نقد باشد. نقدهایی که درباره ماهیت، ساختار و شفافیت مکانیزم ها در این شورا مطرح شده و می شود، اگر چه در جای خود قابل طرح و بررسی است، اما با درک حساسیت ها و شرایط موجود، می توان از این نقدها موقتا عبور کرد و تنها از منظر عملکرد شورا در مدیریت اعتراضات و حوادث پیش روی جنبش سبز به بررسی و نقد شورا و تحرک اعضایش پرداخت. اما متاسفانه در این سوی داستان نیز چیز چندان قابل عرضی وجود ندارد و بیم آن می رود که چنانچه این سکوت و انفعال ادامه پیدا کند، نه تنها نقش این شورا در سایه تردید قرار گیرد، بلکه خلا رهبری جنبش باعث از هم پاشیدگی و فروپاشی جنبش شود.

میراثی که اکنون در برابر دیدگان ما قرار گرفته ماحصل سالها مبارزه در راه آزادی است که اینک در جنبش سبز تبلور یافته است. راهبری چنین مجموعه ای آن هم در شرایطی چنین خطیر مسئولیت سنگینی است که موسوی و کروبی به خوبی از عهده ی آن برآمدند. این همراهان سبز به خوبی با ریشه ها و علل شکل گیری جنبش سبز آشنا بودند و دقیقا از همین منظر بود که توانستند با درایت کافی راه دراز گذشته را به وضعیت کنونی جنبش سبز پیوند زنند و فارغ از تنگ نظری ها و مرزبندیها، مصلحت مردم ایران و جنبش سبز را در نظر بگیرند و سرلوحه تصمیم گیریهایشان قرار دهند. به عبارت دیگر آنچه باعث جلب اعتماد بدنه جنبش سبز به این همراهان بزرگ شد صداقت و پایمردی آنان بود. مردم به عینه می دیدند که این همراهان سبز بر خلاف بسیاری از گذشتگان، به جای آنکه به مصالح حکومتی خودکامه بیندیشند، به مصالح ملی مردمی می اندیشند که سالهاست برای رسیدن به آزادی در تکاپو هستند. شورای هماهنگی نیز تنها زمانی خواهد توانست نقشی در مدیریت راهبردی اعتراضات جنبش داشته باشد که پرامید و ثابت قدم در همان مسیر گام بردارد. آنچه برای این شورا و جایگاهش وجاهت می آورد نه انتساب به آقابان موسوی و کروبی، که نحوه عملکرد این شوراست. موسوی و کروبی خود نیز جایگاه کنونی شان را به تدریج و در خلال ایام و پس از اثبات همراهی شان به دست آوردند. شورای هماهنگی نیز از این قاعده مستثنی نیست و می بایست با شفافیت بیشتر و عملکرد موثرتر و فعالانه تر اعتماد چشم های نگران بدنه جنبش را بدست آورد.

انتظار بر این نیست که این شورا در دام تندرویها بیفتد اما راه گریز از تندرویها، انفعال نیست. واقعیتی که امروز شاهد آن هستیم این است که به واسطه سکوت و انفعال شورا، فاصله آن با بدنه جنبش سبز، که روزی مطالبت و اعتراضات خود را از زبان موسوی و کروبی می شنید، هر روز بیش از دیروز می شود. چنین سکوتی از یک طرف باعث یاس و سرخوردگی بدنه جنبش می شود و از طرف دیگر، راه را برای ایجاد چندپارگی در جنبش و فرصت طلبی گروههایی که در زمان حضور موسوی و کروبی در سایه قرار گرفته بودند باز می گشاید. حبس و حصر راهبران برای جنبشی که چندان هم متکی به رهبران خود نبوده است می تواند یک فرصت تلقی شود. تبدیل این تهدید به فرصت و ادامه ی راه نیاز به مدیریت و تحرک و هماهنگی بیشتری دارد و فلسفه ی تشکیل شورای هماهمنگی نیز همین بوده است. نجواهای گاه به گاه ، پراکنده و مبهم شورای هماهنگی متناسب با نقش و جایگاه متصور شده به این شورا نیست. ادامه ی این سکوت و تردید در حرکت و سردرگمی در یافتن نقشه ی راه، گرد ناامیدی و یخ زدگی را بر فضای جنبش پاشیده، صف آزادیخواهان سبز را پراکنده و به جای هماهنگی، ناهماهنگی به ارمغان خواهد آورد.

لذا ما امضا کنندگان این نامه خواستار آن هستیم که شورای هماهنگی ضمن خروج از انفعال موجود، نقشی فعال تر در عرصه تحولات پیش رو بر عهده بگیرد و در عین حال رویکرد تکثرگرایانه ی موسوی و کروبی را همچنان در کالبد راهبری جنبش حفظ نماید تا در سایه ی چنین مدیریتی انسجام جنبش کماکان حفظ گشته و پیوندهای درونی آن گسسته نگردد. راه سبز امید و آزادی به خوبی توسط موسوی و کروبی و سایر همراهان سبز ترسیم شده است. پایمردی در اهداف و همراهی با مردم شیوه کارآمدی است که موسوی و کروبی بدان پایبند بودند.رجای واثق داریم که ادامه چنین روندی، ما را به منزلگاه آزادی رهنمون خواهد ساخت.

جمعی از وبلاگ نویسان سبز

· آخرین لیست وبلاگ های امضا کننده را از http://akarim8808.blogspot.com دنبال نمایید.

· در صورت تمایل به امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرسahmadsaidi8808@gmail.com ایمیل نمایید.

بزرگ‌داشت حسن اسدی‌زیدآبادی، علی ملیحی، میلاد اسدی و مجید دری

2011-04-21T18:43:00.000+04:30

ایستادند و حاضر نشدند تعهد بدهند که در مقابل ظلم سکوت کنند. می‌دانستند باز نخواهند گشت، می‌دانستند انکار می‌شوند، اما فریاد بر آوردند.

میلاد اسدی، عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، متولد ۲ اردی‌بهشت ۱۳۶۵ و محکوم به ۷ سال حبس تعزیری است. وی در ۹ آذر ۱۳۸۸ دستگیر شد. وی از زمان دستگیری تاکنون تنها یک بار در ایام نوروز به مرخصی آمده است.

حسن اسدی‌زیدآبادی، مسوول کمیته‌ی حقوق‌بشر سازمان ادوار تحکیم وحدت، متولد ۸ اردی بهشت ۱۳۶۳ است که ۱۲ آبان ۱۳۸۸ بازداشت و به ۵ سال حبس تعزیری محکوم شده است. وی همچنان بدون مرخصی در زندان است.

مجید دری، عضو شورای دفاع از حق تحصیل. متولد ۲ اردی‌بهشت ۱۳۵۸ و محکوم به ۶ سال حبس به همراه تبعید در زندان بهبهان است. او از ۱۸ تیرماه ۱۳۸۸، بدون مرخصی در زندان به سر می‌برد.

علی ملیحی، روزنامه نگار و عضو سازمان دانش آموختگان ایران، متولد ۸ اردی‌بهشت ۱۳۶۲ و محکوم به ۴ سال حبس است. وی از زمان دستگیری - ۲۱ بهمن ۱۳۸۸- بدون مرخصی در زندان به سر می‌برد.

این روایت تأسف‌برانگیز برخورد امنیتی با دانشجویانی است که تنها به جرم اندیشیدن گرفتار آمده‌اند. حکایت بهترین فرزندان این آب و خاک که گناهی جز بیان آزادانه عقاید و دفاع از حقوق خود و دیگر هم‌اندیشانشان ندارند. اینان هر سه تنها به علت تمرین حق مسالمت‌آمیز خود در ابراز مخالفت با رویکرد ناقض حقوق انسانی دستگیر و به تحمل حبس ناعادلانه محکوم شده‌اند و از این رو زندانی سیاسی و عقیدتی محسوب می‌شوند.

ما جمعی از فعالان دانشجویی، حق تحصیل و حقوق بشر بر آنیم تا به مناسبت سالروز تولد این سه تن، با تشکیل کمپینی در حمایت از آنان، توجه حامیان و بانیان حقوق بشر را به شرایط این دانشجویان در بند، جلب کنیم. این کمپین در نظر دارد با گرامیداشت تولد دانشجویان دربند فعالیت‌های ارزنده‌ی آنان را در ارج نهادن به ارزش‌های انسانی پاس بدارد. این کمپین در این راه کلیه یاران، همراهان و صاحب نظران را به همکاری دعوت می‌کند.

همگان می‌توانند نوشتن متنی درباره یاران دبستانی، ارسال کارت تبریک برای خانواده‌ها، تهیه‌ی پوستر و ویدئوهای کوتاه تبریک (کمتر از یک دقیقه) و نیز تهیه نماهنگ و مالتی‌مدیا یاد این عزیزان را گرامی بدارند. مطالب نگاشته شده در ویژه‌نامه یاران دبستانی و سایر سایت‌های دانشجویی و حقوق بشری منتشر خواهد شد.

این کمپین ضمن تاکید مجدد بر مبرا بودن فعالان یاد شده و بسیاری دیگر از کنشگران دربند از اتهامات وارده خواستار آزادی بی‌قید شرط آنان است و فعالیت خود را تا رسیدن به این مهم برای تماس و همکاری با کمپین به ما ایمیل بزنید:

کمیته گزارشگران حقوق بشر: chrr.iran@gmail.com

جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی: edu.right1@gmail.com

شورای دفاع از حق تحصیل: showra@gmail.com

کمپین خانواده زندانیان سیاسی: info@freemyfamilycampaign.com

سایت دانشجویان ایران (دانشجو نیوز): info@daneshjoonews.com

فراخوان زنجیره وبلاگ نویسان سبز: شادی نوروز خود را با خانواده شهدا قسمت کنید

2011-03-16T14:53:00.003+03:30

فراخوان زنجیره وبلاگ نویسان سبز: شادی نوروز خود را با خانواده شهدا قسمت کنید

هم وطن
در آستانه دومین نوروز سبزی که روزهای سیاه کودتای ما را در بر خواهد گرفت، جای خالی همراهان دیروزمان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. شوربختانه زمستان سرد ۸۹ نیز با شهادت تنی چند از یاران سبزمان همراه شد تا بیشتر از پیش بی‌تاب پایان یافتن زمستان سیاه استبداد شویم. این یلدای تاریک دیر زمانی است که سخت جانی می‌کند، اما چه باک که باور ما در سر زدن سپیده بر بام وطن تردید ناپذیر است. تا آن روز تنها صبوری می‌خواهیم و امید.
همراه سبز
در واپسین روزهای سال «استقامت و پایداری جنبش سبز»، ما، زنجیره‌ای از وبلاگ نویسان سبز گرد هم آمده‌ایم تا شادی‌های کوچک نوروزی خود را با بازماندگان شهدای جنبش قسمت کنیم. سلامی به گرمی، دستی به مهربانی و کلامی به شادی، کوچکترین عیدانه ما برای کلبه‌هایی است که در سوگ عزیزان به ماتم نشسته‌اند. دل‌های ما نوروز امسال را در کنار خانواده‌های شهدا تحویل خواهد کرد. پس از شما خوانندگان خود نیز دعوت می‌کنیم تا به ما بپیوندید و ما را در انجام این گام کوچک یاری رسانید.
زنجیره وبلاگ نویسان سبز، شما خواننده این نامه را فرا می‌خواند تا نوروز امسال را با ارسال یک کارت تبریک، یک پیام محبت آمیز و یا یک شاخه گل، با بازماندگان شهدای جنبش تقسیم کنید.

به امید جشن نوروز آزادی
زنجیره وبلاگ نویسان سبز

دوستان وبلاگ نویس در صورت تمایل به حمایت از این طرح، پس از انتشار این نامه در وبلاگشان، آدرس ولاگ خود را به ای-میل (arman.parian@gmail.com) ارسال کنند.

مخاطبان گرامی که قصد دارند به این طرح پیوسته و برای خانواده شهدا عیدانه ای ارسال کنند، می توانند با همین ای-میل تماس بگیرند تا نشانی منزل شهدا را برایشان ارسال کنیم.

https://sites.google.com/site/greenzanjireh/fehrest

نامه سرگشاده جمعی از وبلاگ نویسان سبز به آقای علی مطهری

2011-02-28T14:30:00.001+03:30

خدمت جناب آقای علی مطهری

با عرض سلام و احترام

ما، گروهی از هم‌وطنان شما هستیم که خود را فعال و هوادار «جنبش سبز مردم ایران» می‌دانیم. جنبشی که اعضایش از زمان برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری تاکنون متحمل رنج و درد فراوان شده‌اند. ما برخی از همراهان خود را در خاک و خون دیده‌ایم و گروه بیشتری را امروز در بند و اسارت داریم. ما مورد ظلم قرار گرفتیم اما همچنان دادگاهی برای تظلم‌خواهی نمی‌یابیم

آقای مطهری

در ریشه‌یابی علل و عوامل اتفاقات ناگوار 20 ماه گذشته میان ما و شما اختلافاتی وجود دارد. اختلافاتی که شاید بتوان در فضایی آرام به حل و فصل آنان دل بست و شاید هم هیچ گاه به توافقی قطعی بر سر آنان دست نیابیم، اما در این میان ما تشابهاتی هم می‌بینیم که می‌توانند محوریتی برای یک حرکت مشترک شوند

ما به مانند شما از تداوم وضعیت نابسامان کنونی که بن‌بستی ناگوار را بر سر راه کشور قرار داده است به ستوه آمده‌ایم. ما خواستار بازگشت آرامش و آسایش به کشور و رفع فضای کینه و نفرت و خشم هستیم

ما به مانند شما از تداوم خشونت‌های خیابانی، کشته شدن هم‌وطنانمان و بازداشت‌های گسترده ناخرسند هستیم و توقف این وقایع تاسف بار را برای مصالح خود و کشور در اولویت می‌دانیم

ما به مانند شما از قانون‌گریزی و تصمیمات شخصی و جناحی و گروهی آسیب دیده‌ایم و بزرگترین قربانی چنین روندی را مصالح کلی کشور و ملت می‌دانیم

ما به مانند شما راه حل عبور از بحران را نه در فضایی ملتهب و سرشار از دروغ و تهمت، که در سایه آرامش و گفت و گو جست و جو می‌کنیم

و در نهایت ما نیز چون شما پافشاری بر لجاجت و تمامیت‌خواهی را ریشه تمامی این مصیبت‌ها می‌دانیم و امیدواریم همه شهروندان کشور، به ویژه مسوولین حکومتی با سعه صدر بیشتری به سخنان و مطالبات طرف مقابل گوش فرا دهند

جناب مطهری

ما امیدواریم همین میزان از اشتراکات برای آغاز حرکتی مشترک در راستای نیل به توافقی مطلوب (هرچند حداقلی) کفایت کند. پس صادقانه و صمیمانه دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم چرا که شما را فردی صادق، هرچند در مخالفت با خود می‌شناسیم

آقای مطهری

ـ «جنبش سبز ایران» امروز جنبشی متکثر با خواسته‌های گوناگون است. هر کسی از ظن خود یار آن شده و به اعتراف شاخص‌ترین چهره‌هایش هنوز کسی نتوانسته است کلیتی را به تمامی اقشار حاضر در آن منتسب کند. با این حال ما گروهی از دل همین جنبش هستیم که امیدواریم تا با محوریت قانون، انصاف و مصالح ملی شاهد برقراری گفت و گو با نمایندگان منصف و صادق حاکمیت باشیم. در این راه خواسته‌های ما به صورت شفاف مطرح شده و هرکس که مدعی دلسوزی برای کشور و مردم است باید برای برآورده‌سازی آن‌ها تلاش کند: ـ

ـ ما خواستار رفع حصر خانگی رهبرانمان هستیم. آنانی که در هیچ محکمه‌ای محاکمه نشده‌اند و بر خلاف قانون و بدون هیچ اتهام اعلام شده و جرمی اثبات شده در حصر گرفتار آمده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند

ـ ما خواهان تضمین حق شهروندان بر تجمعات و راهپیمایی هستیم که صراحتا در بند 27 قانون اساسی ذکر شده است

ـ ما خواستار آزادی همراهان در بندمان هستیم که گروه گروه و بی‌هیچ گونه اتهام مشخصی بازداشت می‌شوند و بدون محاکمه در دادگاهی رسمی در بند و زنجیر به سر می‌برند

ـ ما خواستار آزادی مطبوعات و رفع هرگونه سانسور هستیم. حقی بدیهی و اولیه که در بند به بند قانون اساسی کشور به ویژه مواد 3، 24 و 175 مورد تاکید قرار گرفته است

ـ ما خواستار خاتمه دادن به شرایط امنیتی حاکم بر کشور هستیم که آن را بزرگترین خطر برای مصالح ملی و مایه وهن و بی‌آبرویی کشور می‌دانیم

ـ و در نهایت ما خواستار برگزاری انتخابات آزاد، غیرگزینشی و سالم هستیم که تنها مستبدین و دیکتاتورها می‌توانند با آن مخالفت کنند

جناب مطهری

بپذیرید که در این فضا، هر بارقه‌ای از هم‌گرایی، هرچند به مصداق کورسویی لرزان، باید به فال نیک گرفته شود و مورد حمایت قرار گیرد تا بتوانیم به توافق‌های بزرگ‌تر چشم امید ببندیم. ما تنها می‌خواهیم به شما اطمینان دهیم که اگر در راستای تلطیف فضا و بازگشت امور کشور به روند عادی خود گامی بردارید صمیمانه از اقدامات شما حمایت خواهیم کرد. با این حال ما گمان می‌کنیم تا زمانی که ارتباط فعالان جنبش با چهره‌هایی که به صورت نمادین رهبران جنبش خوانده می‌شوند برقرار نگردد، حداقل‌های این توافق هم قابل دسترسی نیست

پس اجازه بدهید از شما بخواهیم تا به نمایندگی از این جمع اعلام کنید آزادی رهبران جنبش ما، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از حصر خانگی از جانب فعالان جنبش سبز به مصداق گامی مثبت در راستای اعتمادسازی از سوی حاکمیت قلمداد خواهد شد. شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید که این چهره‌ها بارها و بارها بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی تاکید کرده‌اند، پس می‌توان امیدوار بود که همین فصل الخطاب مورد توافق طرفین، دستمایه گفت و گوهای آینده قرار گیرد

آقای مطهری

ما می‌خواهیم که به رسمیت شناخته شویم. از ما یاد کنید اما نه به عنوان فتنه‌گران که ما تنها معترضیم. ما سوگواران جنبشی وابسته و مدفون شده نیستیم. ما آزادی خواهان مستقلی هستیم که جنبش پویای ما با گذشت 20 ماه سرکوب و فشار همچنان رو به رشد و بلوغ است. ما را فریب‌خورده ندانید که ما پرسش‌گریم. ما را اقلیت ناچیز نشمرید که ما بی‌شماریم حتی اگر در نگاه شما اکثریت نباشیم و در نهایت اینکه از آزادی رهبران و دیگر همراهان دربند ما حمایت کنید، ما نیز از حکمیت شما استقبال خواهیم کرد

با سپاس از توجه شما و به امید بازگشت به آرامشی که مصالح کشور و ملت را در بر بگیرد

گروهی از وبلاگ نویسان سبز
--------------------------------------------------------------

پی‌نوشت: در صورتی که شما هم وبلاگی دارید و می خواهید از این متن حمایت کنید لطفا آدرس وبلاگتان را به (arman.parian@gmail.com) میل بزنید. بدیهی است متن نامه زیر می بایست در وبلاگ شما نیز منتشر شود.

25 بهمن / هر ایرانی یک صدا برای ایران...

2011-02-06T22:45:00.000+03:30

پس از انتشار خبر درخواست مجوز برای تظاهرات در روز 25 بهمن و در راستای استفاده از پتانسیل های شبکه های اجتماعی مجازی چون فیس بوک و توئیتر، وب سایتهای سبز به طور گسترده ای دست به انتشار خبر گشایش صفحات فیس بوک و توئیتر 25 بهمن زده اند. تاکنون صفحات فیس بوک کلمه، نوروز، سهام نیوز، رسا، میزان خبر راه سبز، خبرنامه امیر کبیر و... از اعضا خود خواسته اند به این صفحه بپیوندند.
پس از نقش راهبردی شبکه های اجتماعی در مصر و انتشار نسخه جعلی وب سایت کلمه بیم آن می رفت که سپاه سایبری وابسته به دولت کودتا از چنین امکاناتی بر علیه معترضان استفاده کند. آخرین پوسترها، بیانیه ها، اخبار و... لحظه به لحظه در این صفحه در دسترس قرار خواهند گرفت. همچنین امکان تبادل نظر با اعضا دیگر نیز در این صفحات لحاظ شده است.
لطفا به این صفحه پیوسته و به دوستان خود نیز اطلاع دهید.
25 بهمن در فیس بوک: www.facebook.com/pages/25-Bahman/139858942745772 25
بهمن توئیتر: twitter.com/25bahman

کار حقوق بشری

2011-01-20T02:22:00.000+03:30

میگه خسته شدم. از صبح دارم دنبال آدرس خونه این نماینده و اون وزیر و ... می‌گردم.

می‌پرسم چرا؟

جواب میده، باید نامه‌هایی رو که در اعتراض به اعدام‌های اخیر نوشتیم برای اونها بفرستیم و من مسوول پیدا کردن آدرس ها هستم.

ادامه میده که می‌خواد بره یه فیلم فانی(خنده دار و شاد) تماشا کنه! میگه خسته میشم از این همه کار حقوق بشری! ذهنم نیاز به استراحت داره.

با خودم میگم! ای بابا. ما روزمون با اعدام شروع شد! تا شب هم باید خبر شکنجه و زندان رو بخونیم یا حرفهای خانواده زندانیان رو منتشر کنیم! کی بریم مفیلم فانی ببنیم؟ ایده خوبی هست!

گفتگو من با هم خونه‌ام

2011-01-14T03:56:00.005+03:30

مثل همیشه وارد اتاقم شد و مثل همیشه از اتفاق هایی که در طول روز براش افتاده بود برام تعریف کرد.

روزش پر بود از اتفاقهای جالب و خنده‌دار.

اسمش ترزا هست، یک دختر آلمانی که 24 سالشه. علوم سیاسی خونده و با یک سازمان حقوق بشری همکاری داوطلبانه میکنه مثل من.

ازم پرسید ناراحت نمیشم که هر روز میاد و از اتفاق‌هایی که براش افتاده برام میگه، از دانشگاه، از دوست پسرش از کارش و .... .

گفتم نه: کار خوبی میکنی.

پرسید» تو چرا هیچ وقت از روزت چیزی تعریف نمی‌کنی.

جواب دادم: چی بگم؟ یگم چند نفر امروز اعدام شدند؟ بگم چند نفر امروز زندانی شدند؟ بگم چند نفر امروز شکنجه شدند؟ بگم چند نفر امروز دیشب روی زمین سرد خوابیدن؟ بگم امروز 500 روزی هست که یک زندانی حتا یک روز مرخصی نداشته؟ بگم امروز چند نفر از دوستام تهدید به بازداشت شدند؟ بگم امروز چند حکم اعدام و زندان صادر شد؟ بگم امروز ... .

سرش رو پایین انداخت و از اتاق رفت بیرون.

خانواده ی من

2010-10-04T02:08:00.002+03:30

شاید معنای خانواده برای کسانی مثل من خیلی فرق داشته باشه با دیگران. کسانی مثل من که معلوم نیست کی دوباره فرصت در آغوش کشیدن مادر، پدر، خواهر، برادر یا دوستی رو دارن.

امثال من حتا نتونستن وقت خداحافظی یه دل سیر تو چشم اعضای خانوادشون نگاه کنن. خانواده برای کسانی مثل من که همه چیزشون خانوادشون هست این روزها یک آرزو شده، آرزویی که گاهی ترس از بهش نرسیدنش دنیا رو جلو چشماشون سیاه و تار میکنه.

گذشته از اینکه خانواده بزرگ زندانیان سیاسی، چه کمکی متونه به بچه های تو زندان و خانواده اونها بکنه، به من هم میتونه کمک کنه. زندگی امروز من کم از زندان نداره. من وقتی آزادم که در کشورم باشم، من هم زندانی هستم، فقط میله نداره زندانم.

اعضای خانواده جدیدم:

علی میلحی، برادر نازنینم هست.

علی جمالی، برادر بزرگ و مهربونم.

مهدی خدایی، دوست نازنینم.

راستی جمعیتمون داره میره بالا، امروز 101 نفر عضو شدن که در مجموع 300 نفر عضو داریم.

خدا رو شکر جمله نیست و کلمه هست

2010-09-10T02:59:00.002+04:30

علی عبدی نازنیم اونقدر زیبا نوشت که من بدون هیچ تغییر فقط نقل قول میکنم:

در سمت راست وب سایت خبریِ کلمه یک مستطیل بزرگ وجود دارد که وسط آن با تیتر خوانا نوشته شده است: «هر شهروند یک رسانه. ارسال اخبار، مقالات و عکس های خبری.» الآن که این چند خط را می نویسم نزدیک به بیست و چهار ساعت از نامه ی یک شهروند که از اتفاق زندانی است و از اتفاق شکنجه شده است و از اتفاق خطر کرده و به رهبری نامه نوشته، می گذرد و وب سایت خبری کلمه - که نزدیک به میرحسین موسوی است - هنوز آن نامه را منتشر نکرده است. نام آن شهروند عبدالله مؤمنی است. سه حالت دارد؛ یا عبدالله مؤمنی «شهروند» نیست، یا نامه ی عبدالله به رهبری در حکم یک «خبر» نیست، یا شعار وب سایتِ کلمه دروغ است و «هر» شهروند یک رسانه نیست بلکه «بعضی» از شهروندان رسانه اند و تنها «بعضی» از خبرهایی که آن «بعضی» شهروندان می فرستند در حکم خبر است و می تواند روی وب سایت کلمه انتشار یابد. بنده ابدن با سیاست های گزینشی یک رسانه در انتشار خبر مخالف نیستم. این حق هر رسانه است. اما با دروغ مخالفم. شما دست اندرکاران وب سایت خبری کلمه که نامه ی عبدالله مؤمنی به مقام رهبری را منتشر نمی کنید لطف کنید و این شعار کذاییِ «هر شهروند یک رسانه» را از گوشه ی وب سایتتان بردارید که بدجوری بوی زهم می دهد. دم شما گرم.

در آخرش فقط این رو بگم که این بار اول نیست.

کمپینِ خانواده بزرگ زندانیان سیاسی

2010-08-14T20:41:00.004+04:30

خوب شاید این مطلب جدید بتونه دوباره دستم رو به بلاگ نویسی باز کنه. حالا جریان چیه؟ یک گروه تو فیس بوک درست کردیم حرفش خیلی ساده هست. هر کدوم از ما می تونید عوض این کمپین بشیم و بشیم یکی از اعضای خانواده زندانی های سیاسی در ایران. براشون بنویسیم و شاید حتا بتونیم به خانواده اونها نزدیک بشیم. اینطوری شاید خودمون هم یه خانواده جدید پیدا کنیم و سعی کنیم کمک کنیم.
من که الان شدید دلتنگ خانواده خودم هستم می تونم درک کنم اون بچه ها یا خانواده اون بچه ها چه حسی دارن.
می تونیم براش پستر، کلیپ، موسیقی، مطلب یا هر کاری انجام بدیم.

به هر حال این کمپین خودش رو اینطوری شرح میده :

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

1- چه شد که این کمپین را آغاز کردیم؟
تعداد زیادی از شهروندان در ایران به خاطر ابراز عقیده ی خود و برخورداری از اندیشه ی متفاوت از حاکمیت در زندان هستند. خانواده های آنان نیز از طرف حاکمیت تحت فشارند که خبرهای مربوط به عزیزان شان را به گوشِ دیگران نرسانند. گاهی اوقات فشاری که روی خانواده ها می آید از فشار روی زندانیان بیشتر است. خانواده های زندانیان سیاسی از مصاحبه با رسانه ها منع می شوند، مورد آزار و تهدید قرار می گیرند و گاه حتی به زندان می اُفتند. فشار روی خانواده های زندانیان جرقه ای شد تا «کمپینِ خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» آغاز شود

2- هدف کمپین چیست؟
اهدافِ چهار گانه ی «کمپینِ خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» عبارت است از: 1- همبستگی جهانی با زندانیانِ سیاسی و خانواده های آنان از طریق «عضویت» در کمپین 2- تلاش جهانی برای آزادیِ زندانیان سیاسی از طریق فعالیت «آهسته» و «پیوسته» برای آنان و جلب افکار عمومی 3- دمیدن روح تازه در کالبد «کم رمق» اما «پر اشتیاقِ» جامعه ی استبدادزده ی ایران از طریق «معنادار» کردن زندگی برای شهروندان 4- تقویت روحیه «مسئولیت پذیری» و «دیگردوستی» از طریق تمرین و مشارکت شهروندان در یک فعالیت بلندمدت مسالمت آمیز و مدنی

3- چرا من عضو کمپین بشوم؟
اگر شما ایرانی هستید ممکن است تعدادی از زندانیان از دوستانِ نزدیکِ شما باشند، ممکن است آن ها را دورادور بشناسید و یا ممکن است تعدادی از شهروندانی باشند که شما آن ها را نمی شناسید اما آنان همراه با شما در تظاهرات های مسالمت آمیز پس از انتخابات شرکت کرده اند و بازداشت شده اند. هر کدام از زندانی های سیاسی می توانستند از اعضای خانواده ی ما یا دوستانِ ما باشند. در این کمپین می خواهیم زندانیانِ سیاسی را اعضای خانواده ی خود به حساب آوریم و روحیه ی «مسئولیت پذیری» و «دیگردوستی» را در خود تقویت کنیم

از طرفِ دیگر گذار به دموکراسی در یک جامعه ی استبدادزده جز با تقویت جامعه و مشارکت بلندمدت شهروندان در فعالیت های مسالمت آمیز و مدنی محقق نخواهد شد. عضویت در کمپین «خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» و فعالیت شهروندان در این کمپین به تقویت همبستگی اجتماعی و قدرتمندتر شدنِ جامعه خواهد انجامید

اگر شما غیر ایرانی هستید ممکن است علاقه ی شما به حقوق بشر، حس نوع دوستی و دیگر خواهی تان، یا ابراز همبستگی با زندانیان و خانواده های آن ها، شما را به عضویت در «خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» دعوت کند

4- چگونه عضو کمپین شوم؟
شما با عضویت در این صفحه ی فیس بوک (با کلیک روی گزینه ی لایک بالای صفحه) و یا - اگر به فیس بوک دسترسی ندارید - با ارسال ایمیل به آدرس زیر به عضویت کمپین درمی آیید.
freemyfamily@gmail.com

5- شکلِ اجرایی کمپین چگونه است؟ کمپین چه طور پیش می رود؟
هر کدام از ما که به عضویت کمپین درمی آییم، «یک» زندانی سیاسی را انتخاب می کنیم و «عضوی از خانواده ی او» یا «دوستِ او» می شویم و «تا زمان آزادی وی» برای او «آهسته» و «پیوسته» فعالیت می کنیم. در نتیجه ما در کنار یکدیگر «خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» را تشکیل می دهیم

6- اسامی زندانیان سیاسی را چه طور پیدا کنم؟
اسامی زندانیان فعلن از این لیست قابل دسترس است و پس از راه افتادن وب سایت از روی وب سایت نیز قابل دسترس خواهد بود

7- چه طور می توانم یک زندانی را انتخاب کنم؟ چگونه عضو خانواده ی یک زندانی یا دوست وی شوم؟
برای انتخاب زندانیِ مورد نظر خود به این صفحه فیس بوک بروید و در آلبوم زندانیان سیاسی زیر عکس آن زندانی که برگزیده اید نسبت خود را با وی بنویسید (مثلن من برادر شیوا نظرآهاری هستم، یا من خواهر محمدصدیق کبودوند هستم، یا من دوستِ آرش علایی هستم). اگر به فیس بوک دسترسی ندارید لطفن نام زندانی مورد نظر و نسبت خود با وی را به ایمیل زیر ارسال کنید تا در صفحه فیس بوک نیز قرار گیرد. freemyfamily@gmail.com

8- من یک زندانی سیاسی را می شناسم و می خواهم او را به عنوان عضو خانواده ی خود یا دوست خود انتخاب کنم اما نام او در لیست زندانی های کمپین و آلبوم کمپین نیست. چه کار کنم؟
اگر یک زندانیِ سیاسی را می شناسید که نام او در لیست زندانی ها نیست لطفن زیر همان لیست، یا روی وال گروه نام وی را بنویسید یا به آدرس ایمیل زیر ارسال کنید تا در بین زندانی ها قرار گیرد. freemyfamily@gmail.com

9- چه کاری از دست من برای آن زندانی سیاسی که انتخاب کرده ام ساخته است؟
یکی از هدف های «اصلی» کمپین فعالیتِ «آهسته» و «پیوسته» برای زندانیان سیاسی است. شما می توانید برای آن زندانی که به عنوان «خویشاوند» یا «دوست» خود انتخاب کرده اید نامه بنویسید، کارت پستال بفرستید، کلیپ درست کنید، پوستر طراحی کنید، نقاشی بکشید، داستان بنویسید، روزنویسی کنید، هر هفته با خانواده اش در ایران تماس بگیرید و قوت قلب بدهید، امضا جمع کنید، برای اش شعر بگویید، کمپین راه بیندازید، خبرهای اش را به گوشِ این و آن برسانید، خوش نویسی کنید، مجسمه بسازید، داستان بنویسید، وبلاگ بزنید، جملاتِ کوتاه بنویسید، عکسِ او را در مکان های توریستی شهر خود نمایش دهید، به سفارت یا کنسولگری ایران در شهر خود نامه ی اعتراضی بنویسید، در سخنرانی های خود نامِ او را بر زبان بیاورید، در مهمانی ها از او یاد کنید، عکس اش را روی دیوار اتاقتان قرار دهید و ده ها موردِ دیگر. در یک کلام با او زندگی کنید و صدای رسای او و خانواده اش باشید.
آن چه که اهمیت دارد فعالیت «آهسته» و «پیوسته» شما برای «عضو خانواده تان» تا «زمان آزادیِ وی» است.

10- من برای یکی از زندانیان سیاسی مطلب نوشته ام. آن را چه طور به دست شما برسانم؟
لطفن هر قدمی که برای یک زندانی سیاسی برمی دارید (از آویزان کردنِ عکس اش روی دیوار اتاقتان و نوشتن چند جمله ی کوتاه و تماس با خانواده ی آن زندانی در ایران کرفته تا ساختن کلیپ و پوستر و راه انداختن کمپین) را به آدرس freemyfamily@gmail.com ارسال کنید تا روی وب سایت کمپین قرار گیرد.نمونه هایی از فعالیت هایی که شما می توانید برای عضو خانواده ی خود انجام دهید در پاسخ به پرسشِ شماره ی 9 آمده است.

11- فعالیتِ من برای آن زندانیِ سیاسی تا چه زمانی ادامه دارد؟
هر عضو کمپین «تا زمانِ آزادی» آن زندانی که وی را به عنوانِ عضو خانواده اش برگزیده – که ممکن است ماه ها و شاید سال ها طول بکشد – خود را «مسئول» می داند که برای او «آهسته» و «پیوسته» فعالیت کند. این فعالیت می تواند روزانه، هفتگی یا ماهیانه باشد. یادمان نرود که آن زندانی یک «عضو خانواده ی ماست» و او را مانند برادر، خواهر، پدر، مادر، پسر، دختر و یا دوست نزدیک خود می دانیم.

12- مشارکت در کمپین چه قدر از وقت من را خواهد گرفت؟
مشارکت در «کمپین خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» داوطلبانه است و می تواند نیم ساعت در روز یا نیم ساعت در ماه از وقت شما را بگیرد. آن چه که اهمیت دارد مشارکتِ «آهسته» و «پیوسته ی» شما «تا آزادی» آن زندانی است. یادمان نرود که آن زندانی «یک عضو خانواده ی ماست».

13- پس از آزادی هر زندانی ...؟
با آزادی هر زندانیِ سیاسی اگر شما وی را به عنوان عضو خانواده ی خود انتخاب کرده بودید، مسئولیت شما در کمپین «پایان می یابد.» پس از آزادی هر زندانیِ سیاسی از زندان، مطالب روی سایت که مرتبط با او تولید شده بوده - در صورت تمایل شما - به عنوان هدیه از طرف شما و خانواده ی بزرگ زندانیانِ سیاسی به او تقدیم خواهد شد.

14- تعداد زندانی ها زیاد است. این ها همه دوستانِ من هستند. آیا ممکن است بیش از یک زندانی انتخاب کنم؟
انتخاب تنها «یک» زندانی به خاطر بالاتر رفتنِ بازدهی کمپین است. مسلم است که می توانید چند زندانی را نیز به عنوان خویشاوند یا دوست انتخاب کنید. آن چه که اهمیت دارد فعالیت «آهسته» و «پیوسته ی» شما برای عضو یا اعضای خانواده ی خود تا زمانی است که آن ها از زندان «آزاد شوند».

15- من هیچ کدام از این زندانی ها را نمی شناسم. چه طور می توانم در کمپین فعالیت کنم؟
اکثر اعضای کمپین را کسانی تشکیل می دهند که زندانیان سیاسی را از نزدیک نمی شناسند. برای مشارکت در کمپین نیازی به شناختِ چهره به چهره ی زندانی ها نیست. اطلاعات مربوط به زندانی ها به مرور به این لیست اضافه خواهد شد. کافی است «یک» زندانی سیاسی را انتخاب کنید و «تا زمان آزادی او»، وی را «یک عضو از خانواده ی خود» بدانید و «آهسته» و «پیوسته» برای او فعالیت کنید.نمونه هایی از فعالیت هایی که شما می توانید برای عضو خانواده ی خود انجام دهید در پاسخ به پرسشِ شماره ی 9 آمده است.

16- چه کسانی می توانند در این کمپین مشارکت داشته باشند؟
همه ی شهروندان جهان اعم از ایرانی و غیر ایرانی می توانند در این کمپین مشارکت داشته باشند. همه ی شهروندان می توانند خود را بخشی از «خانواده ی بزرگ زندانیان سیاسی» بدانند و برای زندانیانِ سیاسی در ایران فعالیت کنند.

17- آیا می توان با نامِ مستعار در این کمپین فعالیت کرد؟
بله! به منظور فراهم آوردن امکانِ مشارکت ایرانیانِ داخل کشور در کمپین در صورت تمایل می توانید از نامِ مستعار برای خود استفاده کنید.

18-این کمپین تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟
«کمپین خانواده بزرگ زندانیان سیاسی» تا زمانِ آزادی همه ی زندانیان سیاسی ادامه خواهد داشت. آرزوی «کمپین خانواده بزرگ زندانیان سیاسی»، آزادی تک تک کسانی است که به خاطر اندیشه و بیان و عملِ سیاسیِ مسالمت آمیز خود به زندان افتاده اند.

19- چگونه با کمپین ارتباط برقرار کنم؟
آدرس ایمیل کمپین freemyfamily@gmail.com

من رو ببخش محبوبه

2010-06-08T01:53:00.003+04:30

یه چیزهایی رو دلم مونده بود این رو نوشتم:

من رو ببخش محبوبه

چهار ماه هست که از ایران خارج شده ام. چهار ماه هست که ترس بازداشت از وجودم رفته. چهار ماه هست که شب ها صدای توقف ماشین در کنار خونه م باعث نمیشه از خواب بپرم و تا صبح نخوابم. چهار ماه هست که شب ها خونه خودم می خوابم.

اما چهار ماه هست که تو تنهایی هام اشک می ریزم. چهار ماه هست که غم عجیبی رو دلم نشسته. چهار ماه هست که آسایش به شکل دیگه ای ازم دور شده. چهار ماه هست که دلم تنگ بعضی نگاه ها شده. چهار ماه هست که دلم برای یه چیزهای ترسناکی تنگ شده.

محبوبه من و تو با هم بودیم، یادته؟ پارسال بود. شش روز بعد از عید. زیر پل سید خندان ساعت 2، یادته؟ داشتیم می رفتیم دیدن عزیزانی که بهشون بگیم، تنها نیستید. که بهشون بگیم ما با شما هستیم. ولی نشد. با هم بازداشت شدیم. با هم تو یه ماشین بردنمون کلانتری نیلوفر (چه اسمی برای یک کلانتری).

وقتی تو کلانتری بازجویی می شدم، تو کنارم بودی؛ درست روی صندلی کناری نشسته بودی.

ازم دفاع کردی محبوبه، یادته؟ این رو تا حالا جایی نگفتم ولی محبوبه حالا من هستم و تو، یادته اونجا که من ترسیدم، یادته زمانی که من نمی دونستم جواب اون مامور رو چی بدم، یادته مونده بودم تو جواب یه سوال، یادته؟ تو کمکم کردی یادت هست؟ تو باهام بودی محبوبه، تو کنارم بودی.

شرمندتم محبوبه، من رو ببخش که امروز کنارت نیستم.

برای سوال اون مامور تو حمایتم کردی، اون هم در جایی که حمایت از خود هم کار سختی بود، چه برسه به حمایت از دیگران. همیشه همینطور بودی، یه فعال حقوق بشر واقعی. جایی که شاید برای همه حق و حقوق خودشون مهم تر باشه، تو به حق و حقوق من فکر کردی، حمایتم کردی.

شرمندتم محبوبه، من رو ببخش که امروز کنارت نیستم.

امروز من ایران نیستم، شبها صدای توقف هیچ ماشینی من رو بیدار نمی کنه چون اصل خوابم نمی بره. فکر تو که کنارم بودی تو ذهنمه. صدای تو که ازم دفاع کردی و حمایتم کردی تو سرم می پیچه.

شرمندتم محبوبه، من رو ببخش که امروز کنارت نیستم.

می شناسمت، قوی هستی و به من نیازی نداری، نه به من و نه به هیچ کس دیگه. من تو رو در برخورد با بازجوها دیدم، محکمی و مقاوم. ولی محبوبه ما بهت نیاز داریم. دلمون تنگه محبوبه.

آخرین تصویری که تو ذهنم ازت هست، دختری ست که لبخند می زد، اون هم کجا؟ توی اوین. از سالن عکس گرفتن و اثر انگشت خارج می شدید و ما وارد. بهمون لبخند زدی و گفتی پشت اون دیوارا می بینمتون.

یه روزی میاد که دیگه دیواری نیست، شک ندارم. یه روزی میاد که دیوارها رو خراب می کنیم. یه روز خوب میاد می دونم.

شرمندتم محبوبه، من رو ببخش که امروز کنارت نیستم.

وقتی اون روز بیاد، تو سرت بالاست و من نمی دونم چطوری تو چشمت نگاه کنم، آخه این روزها کنارت نیستم.

اولويت مطالبات زنان كماكان پابرجاست

2010-03-10T16:38:00.002+03:30

اولويت مطالبات زنان كماكان پابرجاست

جامعه و تفکر مردسالار حاكم بر آن هميشه از زن مي خواهد كه مانند یک ماشین تولید مثل عمل کند. اگر حاصل کار این ماشین فرزندی قوی و برومند باشد همه به پدر تبریک می‌گویند که صاحب فرزندی قوی و برومند مثل خود شده‌است. در حالی که اگر این چنین نباشد کوچک و بزرگ از ناتوانی و ضعف مادر می‌گویند.

این مثال دقیقا مانند نگاه خیلی ها به شکل تولد و رشد جنبش سبز است. کودکی که بسیاری تولد ان را بدون تلاش و زحمت فعالین جنبش زنان می‌بینند. تا جایی پیش می‌روند که این روزها که روز جهانی زن است می‌پرسند:"جنبش زنان در این روز می‌تواند چه چیزی را از جنبش سبز یاد بگیرد؟ ".

طرح اين پرسش از جهاتي تعجب برانگيز و از ابعادي سوال برانگيز است و براي شخص من اين سوال مطرح مي شود كه چرا که مادر باید از فرزند بیاموزد!

از طرف دیگر فکر می‌کنم که این سوال حاصل یک ذهن مرد سالار است. اگر صادقانه به روش فعالیت فعالان زنان بنگریم خواهیم دید که اساسی‌ترین بحث مطرح شده جنبش سبز، یعنی "مطالبه محوری" مدت ها پيش از سوي فعالان جنبش زنان و به ویژه کنشگران کمپین یک ملیون امضا در جامعه ما مطرح شد. اينجا قرار نيست چيزي به نام كسي ثبت شود اما مسئله اين است كه هر جا به بررسي مسائل كلان كه مي رسد، پرداختن به دستاوردهاي زنان به نوعي از سوي افراد و گروه ها به فراموشي سپرده مي شود و آخر كار مي بينيم كه دوره هاي تاريخي با وجود تلاش پي در پي زنان بي ثبت نام آنها به صفحات تاريخ مي‌پيوندد. اينگونه است كه بايد رضا براهني تاريخ مذكر را بنويسد و سيمون دوبوار به قاعده جنس دوم بودن زنان اعتراض كند.

در بررسي جنبش سبز نيز گويي همين ماجرا است كه بر زنان جامعه مي گذرد. ريزتر كه به سبك اعتراضي موجود در جنبش سبز نگاه مي كنم، مي بينم حتي روش مبارز جنبش سبز نیز روشی است که فعالان جنبش زنان پيش از اين استفاده و آن را ترويج می کردند ؛ مبارزه بدون خشونت .

زمانی که فعالان زنان به شکل کاملا مطالبه محورانه خواسته‌های خود را مطرح می کردند به یاد دارم روزی که آقای موسوی برای نخستين بار از جنبشی سخن گفت که رییس ندارد، جنبشی که مطالبه محور است و در آن همه با هم برابر هستيم، در یاداشتی کوتاه در بلاگم نوشتم که :"آقای موسوی یک کلام بگو کمپین و خلاص".

امروز مام میهن فرزندی زاده‌است، که توانمند و قوی شده، در حدی که حتي گاهی سیاست‌های کلی کشوری را تغیر می‌دهد. اما کاملا فراموش شده که این فرزند است که باید از مادر بیاموزد نه مادر از فرزند و دست كم اميد دارم در اين وانفساي فراموشي تاريخ اين سرزمين اين بار تلاش و سهم برابري خواه زنان نه حافظه مسئولان پاك شود و نه از ديد تاريخ نگاران و تحليلگران.

اما از اين ماجرا كه بگذريم فكر مي كنم در سالي كه گذشت فعالان جنبش زنان با وجود فضاي رعب و وحشت حاكم بر جامعه اين بار هم توانستند بسته هاي پيشنهادي دولت براي مجلس را رصد كنند و در طرح دوباره لايحه حمايت از خانواده اين بار نيز ساكت ننشستند.

خاطرم هست كه با تلاش زیاد فعالان جنبش زنان لایحه حمایت از خانواده مسکوت ماند، اما گويا طرح واره تازه‌اي از تصويب اين لايحه در خانه مردم ! آغاز شده است . در هراسم كه مردسالاران سود جو از آب گل آلود سیاست كنوني حاكم بر ايران سو استفاده كنند و تصويب اين لايحه زن ستيز را ديگر بار در دستور كار خود قرار دهند.

اما اميدوارم اين گروه از افراد گمان نکنند که در هیاهوهای سیاسی و در حالی که این گل زلالی آب جامعه را از بین برده چشم فعالان زنان از رسد كردن مطالبات شان خسته شده و پيگيري آن را فراموش كرده‌اند.

مطالبات زنان باقی مانده و مبادا کسی بگوید در حال حاضر الویت مطالبات سیاسی از مطالبات زنان بیشتر است. سالها پیش این حرف را شنیدیم و در آینده که سخنش را می گفتند اثری از رسیدن به مطالبات نبود. باید همان طوری که در برابر زیاده خواهی‌های سیاسی ایستادیم در برابر زیاده خواهی‌های مردسالارانه هم بایستم.

۸ مارس در ایتالیا

2010-03-10T02:35:00.000+03:30

به کنفرانسی در بولزانو دعوت شدم. از اینجا که من هستم تا انجا تقریبا ۶ ساعت راه هست. کنفرانس خوبی بود ولی چیز جدیدی نداشت، همون حرفایی که همیشه تو همه کنفرانس ها زده میشه.

درواقع چیز جدید که این ۸ مارس برام داشت تو تورینو بود. وقتی برگشتم چند تا هدیه برا دوستان ایتالیایم با خودم آوردم. تیشرتهایی با لوگو کمپین و شعار برابری.

روز بعد با دو تا از دوستان ایتالیایم به یک کنفرانس دیگه رفتیم. بعد از کنفرانس دو تا از تیشرت هایی ر ا که آورد بودم رو به دوستانم هدیه دادم, به همراه مچ بند سبز که اینجا درست کرده بودن.

این دو تا دوست من خیلی خوشحال شدن، راستش یکم زیادی خوشحال شدن. اول نفهمیدم چرا, بعد که برام توضیح دادن فهمیدم که اینجا روز زن یعنی روز بدون مرد. اول روز مردها به زنها یک شاخه گل Mimosa هدیه میدن و میگن خوب این روز روز شماست و خداحافظ. در واقع بهتر بگیم روز بدون مرد تا روز زن!

به هر حال این هم اولین تجربه ۸ مارس من تو ایتالیا بود!

دلم تنگه

2010-02-17T18:25:00.001+03:30

ماها معمولن ید طولایی داریم در نوشتن مطالبی که از دوستان در زندانیمون یاد میکنه. ولی الان واقعن نمیدونم باید از کی بنویسم. از خوبییای کدوم دوستم بگم.

سلمان

سلمان و اعتقادات قشنگش و محکمش، از کوره در رفتنهای بامزش. هنوز یادمه وقتی آزاد شدم تو تاریکی تو رو دیدم و سرخی گلی که به سمتم میاوردی.

سورنا

سورنا و شیطنت های دل نشینش. دلم برا پسر پسر گفتنت ۱ ذره شده. اولین بار تو حسینیه ارشاد دیدمت. ۱ پین کمپین رو سینت بود. چه گپی زدیم اون شب، نفهمیدیم کی ساعت شد ۲.

سینا

از مهربونی های سینا و لطف همیشگی که به من داشت. گاه گاه شلوغ بازی در میاورد، خیلی مهربونی پسر. تو بودی که خبر آزادی فرزاد رو بهم دادی، درست دامه اوین بودی. کی قراره خبر آزادی تو رو بهم بده؟ هرکی میده بده فقط کاش کمی زودتر.

علی ملیحی

از علی ملیحی که نیمه شب ها تو اینترنت به عکس پروفایلم گیر می داد. سیگاری که از دستم می گرفت و زمانهایی که سر به سرش میزاشتم. آخه معلم خبرنگاری من، نمیگی بدون تو درسم چی میشه؟

سمیه رشیدی

ای بابا سمیه جان من تازه فهمیده بودم که سه تار میزنی، میخواستم ازت یاد بگیرم.

کاوه کیان

ای بابا دیدار آخر یادته، دم اوین بود دیدمت. محمد و حسن آزاد شده بودن، چقدر گفتم مراقب خودت باش. گفتم چرا ما باید اینجا هم رو ببنیم، حالا آرزو میکنم زودتر دم زندان در حالی که داری آزاد میشی ببینمت. یادته برام شعر کردی میخوندی، بابا بیا دیگه کلی شعر هست که باید ازت بپرسم یعنی چی.

واقعن نمیدونم باید از خوبییای کدوم یکی از دوست هام بگم.

تو راه خونم گم شدم

2009-11-13T01:07:00.004+03:30

خبر رسیده بود که رها و وحیده آزاد میشن. من هم برای استقبال ازشون برنامه هام رو طوری تنظیم ردم که برم جلو اوین. از آزاد شدن بچه ها خوش حال بودم. داشتم جمع و جور می کردم که برم اوین که خبری از عبدالله عزیز باعث شد برم به دفتر شهروند آزاد سابق، البته بهتر بگم شهروند اسیر.

تا زمانی که به محل دفتر برسم همه ی خاطراتی که با بچه ها داشتم رو تو ذهنم مرور کردم. دم در سرایدار دفتر رو دیدم، خیلی تحویلم گرفت و کلی حرف زد.

به پنجره طبقه دوم نگاه کردم و خاطره اولین شبی که من، بابک(زمانیان)، علیرضا(موسوی) و سلمان(سیما) و ... تا دیر وقت اونجا بودیم افتادم. یادمه اون تو گیر افتاده بویدم و سرایدار هم رفته بود و ما هم کلید نداشتیم. از اون پنجره بیرون رفتیم(فیلم رو همون شب اینجا و اینجا آپ کردیم). یا صدای محمد که توی راهرو ها داشت داد میزد "آقای کت شلوار مشکی". یا عبدالله که صدام می کرد "برادر امیر بیا با این فعالین زنان در این مورد صحبت کن" یا وقتی که لب تاپش خراب می شد و ازم می خواست که درستش کنم.
وقتی کارم که اونجا تموم شد به سمت اوین رفتم، ولی باز همه ی این فکرها تو سرم بود. اونقدر حواسم به بچه ها بود که راه اوین رو گم کردم، خندم گرفته بود. اوین که دیگه خونه ما شده ،حالا راهش رو گم کرده بودم. خنده دار نیست آدم راه خونش رو گم کنه.
چند باری سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم ولی نشد، آخر یه دربستی گرفتم، به راننده گفتم آقا لطفن من رو ببرید جلو در اوین. طرف هم با هام 5 هزار تومن طی کرد. من هم که هم حیرون بودم و هم نمی خواستم لحضه خروج رها رو از دست بدم قبول کردم. شاید باورتون نشه ولی فقط از این ور اتوبان من رو برد اون ور اتوبان و پنج هزار تومن کاسب شد!!! تازه اون وقت بود که فهمیدم اون قدر هم که فکر می کردم هم تو این دنیا نبودم.
خلاصه با هر بد بختی بود رسیدم اونجا و رها هنوز بیرون نیومده بود. بعد از مدتی رها اومد بیرون و کلی خوش حالی کردیم. همراه اون حدود 11 نفر دیگه هم آزاد شدن.
موقع رفتن توجهم به پله هایی که به درب کوچیک اوین می رسید جلب شد، دو تا خانم پا به سن گذاشته در انتهای اون پله ها نشسته بودن و نا امیدانه به درب اوین چشم دوخته بودن. اونها هم منتظر عزیزی بودن که تا وقتی که من اونجا بودم(حدود 8:0) انتظارشون بی نتیجه بود.
ما هم چند ماهی هست که چشم انتظار دوستانمون هستیم، تا کی از بی نتیجگی خلاص بشیم و بخندیم دور هم؟

تو را من چشم در راهم

2009-11-09T15:09:00.008+03:30

این عکسی که اینجا، برای این مطلبم گذاشتم معروف هست به چشم خدا. هر کسی که یکم علاقه به ستاره و آسمون و این چیزها داشته باشه می شناسد. عکاسش یه آدم هنرمند و دقیق بوده مثل رهای ما که البته الان دیگه رها نیست، یعنی رها هست ولی بعضی ها فکر می کنن که رها نیست.

رها از روز 13 آبان تا امروز که 18 آبان هست در بند شده، به بند کشیده شده ولی هنوز رهاست. درست همونطوری که خیلی ها دیگه که جسمشون رو به بند کشیدن ولی رها هستن. این بار اولی نیست که رها رو به بند می کشن، رها می دونست وقتی از خونه بیرون میاد ممکنه شب به خونه بر نگرده، در واقع همه ی ما این موضوع رو می دونیم. چیز دیگه ای که ما می دونیم و اونها نمیدونن، این که ممکنه ما در بند باشیم ولی رها هستیم و به قول محمد در بند بی بندیم.
رها رو بردن تو بند متادونی ها، من یک شب رو تو اوین با معتاد ها سر کردم؛ شب کثیفی بود، امیدوارم رها جاش خوب باشه.
راستی شنیدم چشم خدا هم داره سرخ میشه، تو همین عکس هم دورش سرخ شده. انگار اون هم از چیزهایی که داره می بینه ناراحت هست، انگار اون هم مثل ما داره گریش می گیره. خدا مثل ما صبور باش، همه اینها یه روز تموم میشه، دیر یا زود تموم میشه.

پی نوشت 1: اینجا گروهی هست که برای آزادی رها دوستانش در فیس بوک ساختن و مثل من چشم به راه آزادی رها هستن.
پی نوشت 2: دیشب رویایی زیبایی دیدم، بعد 4 سال شایم هم بیشتر تو خواب دیدمش. چقدر شاد بود، انگار اون هم از دیدن من خوش حال بود. دوباره هوس دیدنش به سرم زده، یعنی میشه؟ (پیش خودمون باشه فکر می کنم هوس خطر ناکی باشه).

مهمانی ادواری ها در اوین

2009-11-07T10:08:00.007+03:30

قرار بود دیشب با بچه ها دور هم جمع بشیم و خرید خونه جدید یکی از دوستانمون رو بهش تبریک بگیم. ولی دیدی چی شد؟
مهمونیمون رو منتقل کردن اوین، اون هم بند 209. حالا دیگه اونجا یواش یواش داره میشه خونه جدید همه ما، بچه ها خونه جدید مبارک. به عبدالله سلام برسونید.

میدونم الان محمد داره براتون باز یا شعر میخونه یا اونقدر می خندوندتون که همه چیز یادتون میره.
حسن چند روز پیش خیلی خوشحال بود، می گفت بالاخره یه کاری کردیم که دکتر و عبدالله با بیرون تماس گرفتن، حسن جان حالا ما باید برای تو یه کاری بکنیم.
بچه ها مهمونی رو کنسل کردیم تا شما هم بیاید، امیدورام به زودی مهمونی خونه جدید تبدیل بشه به مهمونی آزادی همه شما، تا اون روز روزی هزار بار کلمه آزادی رو با خودم میگم.

پی نوشت 1: دیگه با چه زبونی باید گفت که بابا علی ملیحی بازداشت نشده، چرا این همه سایت اسمش رو جز بازداشتی ها زدن؟ اعتماد هم نوشته بود. علی بازداشت نیست سر جدتون اسمش رو بردارید.

یادی از معلم در بندم، عبدالله مومنی

2009-10-21T11:51:00.002+03:30

واعظ شهر چو مهر ملک و شحنه گزید

من اگر مهر نگاری بگزینم چه شود؟

از وقتی که عضو ادوار شدم دوست داشتم با عبدالله از نزدیک صحبت کنم. من با کمیته ی زنان ادوار(سازمان دانش آموختگان ایران) شروع با کار کردم. ایده اولیه من این نبود که عضو یک سازمان سیاسی بشم، بیشتر دوست داشتم که در مکان دیگری و با هدف وصعت دادن به فعالیت های خودم در جنبش زنان ، مطرح کردن و فعالیت برای توصعه گفتمان این جنبش عضو ادوار شدم. برای همین مرتب می خواستم که تو جلسه با عبدالله صحبت کنم تا ببینم بهترین راه که رسیدن به این هدف در چارچوب ادوار رسید چیه.

خلاصه بجز چند دیدار در نشست هایی که به مناسبت های گوناگون کمیته ی زنان ترتیب می داد موفق نشدم عبدالله رو ببینم و با هاش صحبت کنم. این فرصت تو ستاد شهروند آزاد دست داد و من که در به در همچین موقعیتی بودم دو دستی چسبیدمش. البته اینبار دیگه بحث سر موضوع زنان نبود، بلکه دلم می خواست از نزدیک با اون کار کنم. ببینم این عبدالله عبدالله که میگن چیه؟ کیه؟

اما من مردی دیدم، نه انسانی دیدم؛ انسانی دیدم بسیار قوی، محکم و استوار. مردی که واقعن نمیدونم چطور باید خصوصیات منحصر به فردش رو شرح بدم.

عبدالله خیلی دقیق و ریز بین هست، چیزهایی رو می دید که معمولن ما نمی دیدم. کاری نبود که بگه انجام میدم و نده. سخت ترین کار ها رو خودش به عهده می گرفت و تردیدی نبود که وقتی کاری و به عهده می گیره انجام میده. کار های که از نظر ما امکان پذیر نبود برای اون ساده و ابتدایی بود.

مشکلی که رخ می داد عملن همه می موندیم تا عبدالله بیاد و حلش کنه. هر کسی که ما نمی تونستیم با هاش کار کنیم اون با هاش کار می کرد. از کسی توقع اضافه نداشت. توانایی آدمها رو به خوبی تشخیص می داد و در حد همون تونایی ها بهشون کار می سپرد. بزرگ ترین ویژگی که من هنوز نفهمیدم چطور به دست آورده این بود که حرفش مورد قبول همه بود. کسی رو حرف عبدالله حرف نمیزد، هنوز نفهمیدم چطوری میشه که بین این همه آدم فعال سیاسی و شناسنامه دار(اون هم از نوع پاکش) که هر کدوم برای خودشون کلی مدعی هستن، یکی باشه که وقتی حرفی میزنه همه سکوت کنن و قبول کن حرفش رو، اون هم نه از روی ترس یا قدرتی که جایگاهش بهش میده.

وقتی وارد دفتر شهروند آزاد شدم ازم خواستن که خودم رو معرفی کنم. وقتی خودم ور معرفی کردم او تو ادامه حرف های من گفت :"و البته عضو کمیته زنان ادوار". اون دقیقن می دونست که من حساسیتم تو چه بحث هایی هست، این چیزی بود که در مورد همه داشت. به خوبی آدم های دور و بر خودش رو می شناخت.

همه اینها و خیلی چیز های دیگه از عبدلله انسانی ساخته که اون رو منحصر به فرد می کرد. امشب دلم حوس صحبت با عبدالله رو کرد.

تو آسمان آبی آرام و روشنی

من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوش خند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های تو ام بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی، گرم تر بتاب

به امید آزادی، به امید روزی که دوباره صدای برادر امیر رو بشنوم. میدونم که این روز دور نیست.

عبدالله و دکتر زیدآبادی دارن آزاد میشن

2009-10-04T15:21:00.006+03:30

بعد از مدتها که اصلن حال و حوصله بلاگ و نوشتن نداشتم خبری که امروز تو ایرنا دیدم سر کیف آورد من رو. خبر خیلی کوتاه بود، عبدالله مومنی داره آزاد میشه. تازه این اولش هست وکیل دکتر هم گفته که دکتر هم داره آزاد میشه.

هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.

باید خودمون رو برای یه جشن حسابی آماده کنیم.

زنده باد آزادی، زنده باد آزادی.

سه سال گذشت

2009-08-27T14:21:00.009+04:30

یکی دو روز پیش سر چهارراه سرسبز منتظر بودم تا یه ماشین بیاد و باهاش تا پایین هفت حوض برم. یه پراید توقف کرد و من هم سوار شدم، وقتی تو نشستم دیدم که راننده اون یه خانم هست.

یادم نیست سر چی بود که شروع کرد در مورد ماجراهای بعد از انتخابات حرف زدن یکم که صحبت کرد و از تجربه های خودش و آسیبی که دختر خواهر دیده بود برام گفت(ظاهرن یه فروشنده بوده تو یکی از فروشگاه های میدون فاطمی.تو فروشگاهی که کار می کرده گاز اشک آور زده بودن و کارش به بیمارستان کشیده بوده)، گفت :

- پسرم من این حرفها رو میزنم نری لو بدی من رو، بگیرن زندانیم کنن.

گفتم نه خانم نگران نباش، من خودم زندان رفتم(اونم چه زندانی). ازم در مورد ماجرا جویا شد و من هم براش گفتم. در بین توضیح هام از کمپین نام بردم و گفتم که عضو کمپین هستم. وقتی گفت کمپین چیه خیلی تعجب کردم، آخه فکر نمی کردم با کمپین، حداقل با اسم کمپین آشنا نباشه. براش توضیح دادم کمپین چیه و چرا شکل گرفته و حرف حسابش چیه. به خودم که اومدم دیدم به مقصد رسیدم و البته اون خانم هم یه گوشه توقف کرده تا حرفها من رو بشنوه.

از ماشین پیاده شدم و کوچه فرعی که باید می رفتم تا به خونده برسم رو طی کردم. تو کوچه به حرفهای بعضی از دوستام فکر می کردم که می گفتن با توجه به شرایط جدید کشور کار کمپین دیگه تموم شده و باید بریم یه فکر جدید بکنیم برای خودمون. با خودم گفتم مگه میشه وقتی هنوز خیلی ها نمیدونن کمپین چیه، مگر میشه تمومش کنیم؟

ما الان صاحب فرزندی هستیم که تازه راه رفتن یاد گرفته و به حرف افتاده. باید حرف بزنیم و راه بریم. اونقدر باید حرف بزنیم که برابری ملکه ذهن همه بشه.

هزینه زیاد دادیم و با وضعیتی که به وجود آمده به نظرم بیشتر هم میشه این هزینه ها ولی باید رفت. اونقدر باید ادامه بدیم که تو هر گوشه از ایران کمپین رو بشناسن. به قول یکی از دوستان کمپینی "تا وقتی نابرابری هست، کمپین هم هست".

الگو برداری

2009-07-25T11:27:00.018+04:30

چندین ماه پیش زمانی که بحث انتخابات امریکا مطرح بود و شعار تغییر اوباما؛ یادمه وقتی کنار هم جمع می شدیم به شوخی با هم می گفتیم:"ببین این شعار تغییرمال ما بود که اوباما حالا کش رفتتش".البته اون واقعن یه شوخی بود.

چندی بعد در جریان انتخابات ایران این شعار از زبان مهدی کروبی شنیده شد. این بار هم وقتی دور هم جمع می شدیم به شوخی می گفتیم:"بیا اون از اوباما این از کروبی". البته این بار درجه شوخی کمتر از قبل شده بود.

تو جریان فعالیت های انتخاباتی شنیدم که دارن در مورد روش چهره به چهره صحبت می کنن و اینکه باید به خیابان بیان و با مردم مستقیم صحبت کنن. اینبار بدونه اینکه ما فکری کنیم یکی از دوستان ادواری بهم گفت :"هی از شما کمپینی ها یاد گرفتن ها".

خلاصه انتخابات تموم شد و جریاناتی که بعدش همه میدونن چی بود رخ داد. این روزها هم می شنویم که میر حسین موسوی داره از یک جبهه سیاسی صحبت می کنه که حزب نیست و ... . مشخصات این جبهه رو که میخوندم متوجه شدم که بجز موارد کمی ساختاری مانند ساختار کمپین داره یا حداقل می خواد که داشته باشه.

چند روز پیش هم که تو خبر ها خوندم که کمپین 50 درصد تو افغانستان فعال شده و قصد داره هدف ما رو تو افغانستان برای زنهای افغان پیگیری کنه.

به نظر میاد شوخی شوخی الگو برداری از عملکرد کمپین یک میلیون امضا داره یه اپیدمی میشه و دانسته یا نادانسته دارن از الگوی کاری کمپین پیروی میکنن. در این بین دو چیز برای من جالب هست و قابل توجه:

اول اینکه کسانی که زمانی به عملکرد ما و شعارها و خواسته های ما اشکال می گرفتن حالا خودشون دارن راه ما رو میرن. مثلن یادم هست که همین دوستان اصلاح طلب زمانی که ما از اصل27 قانون اساسی حرف میزدیم که از حق تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‏ پيمايي‏ ها و ... صحبت میکنه از ما می خواستن که سکوت کنیم و می گفتن الان به صلاح نیست. این در حالی هست که همین حالا همشون دارن روی این موضوع پا فشاری می کنن. از این دسته مثالها زیاد هست ولی به دلایلی ادامه نمی دمش.

دوم اینکه، به نظر میاد واقعن داریم به الگو تبدیل می شیم، این از جهتی باعث خوشحالی من به عنوان عضوی از کمپین میشه و از جهتی یکم نگرانم میکنه. نگرانی هم از این جهت هست که ادامه راه برای ما سخت تر از گذشته خواهد شد.

با توجه به اتفاقاتی که افتاده شرایط برای چگونگی ادامه راه جنبشی اجتماعی مثل کمپین بسیار سخت تر شده و فعالین این جنبش در برابر پرسشهایی قرار گرفتن که برای پاسخ به اونها از مردم کمک خواستن، این پرسشها و برخی جوابها تو سایت تغییر منعکس شده.

پی نوشت 1: هوا بس نا جوانمردانه گرم است.

پی نوشت 2: هنوز هم دارم مثل ویل اسمیت تو آیم ا لجنت زندگی می کنم.

زیباترین عکسی که تو این مدت دیدم

2009-07-17T20:41:00.005+04:30

یکی از زیبا ترین عکسهایی که دیدم. برای اولین بار در تاریخ به نظرم هست که زنها در کنار مردها نماز خوندن و نه پشت سر اونها، زنده باد. هر چی این چند وقت عکس هایی دیدم که اشکم رو در آورد ولی این عکس ... .

زنده باد.

آینده ی جنبش های اجتماعی

2009-06-24T22:25:00.017+04:30

برنامه ای داشتم مبنی بر اینکه بعد از انتخابات یه مطلب کوتاه درباره ی انتخابات و چیزهایی که این مدت دیدم بنویسم و تحلیل خودم رو از چیزهایی که دیدم و حرفهایی که شنیدم تو بلاگم بنویسم. بنویسم در مورد اینکه اون وقت(قبل از انتخابات) از چی می ترسیدیم. به نظر خودم مطلب جالبی می شد ولی الان اصلن دستم به نوشتن نمیره.

این روزها همش دارم عکسها قدیمی رو نگاه می کنم و حسرت گذشته و گاهی هم آینده رو می خورم. درست مثل این عکس که این گوشه گذاشتمش. پاتوق روزهای گذشته ی خوب من در پارک شفق و جایی که اسمش رو حیاط تنهایی گذاشته بودم. بگذریم، برای درد و دل وقت به نظرم حالا حالا ها هست.

داشتم به آینده فکر می کردم، آینده ای که خیلی هم بهش خوش بین نیستم. بین همه تحلیلهایی که در مورد آینده سیاسی کشور و سرنوشت خاتمی، هاشمی، خامنه ای، کروبی، موسوی و خیلی های دیگه میاد، من به آینده جامعه دارم فکر می کنم و جنبش های اجتماعی ایران. به ویژه جنبشی به نام کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز.

شاید به جرات بتونم بگم کمپین جز معدود جنبش های اجتماعی باشه که در بدنه جامعه حرکت میکنه، و دلیلش هم اینه که اصولن از بدنه جامعه ساخته شده. الان که همه ی تیرها بدنه ی جامعه رو هدف گرفتن، فکر می کنم ممکنه سر خوردگی بزرگی بعد از فروکش کردن این سر و صدا ها جامعه جوان ما رو فرا بگیره(همونطور که تا همین الان هم گرفته)، واقعن چه به سر کمپین میاد؟

یکی از بزرگترین پرسشهایی که ما در زمان جمع آوری امضا با اون روبه رو می شدیم این بود که "مگه فایده ای هم داره؟" و ما هم می گفتیم: بله، معلومه که داره؛ و بعد هم نمونه هایی از قوانین که بخشیش تغییر کرده یا از دستور کار مجلس خارج شده رو براشون می گفتیم و معمولن هم اونها قانع می شدند.

ولی الان، برام این سوال پیش میاد که آیا اصلن دیگه کسی به حرف ما گوش میده؟ اگر گوش داد و گفت : ای آقا دیدی با رای ما چه کردن، این دیگه وضعش معلومه.

اونوقت چه باید کرد؟ و چه باید گفت؟

پی نوشت 1:آدرس جدیدی سایت تغییر برای برابری.

پی نوشت 2:خبر خوب اینه که کاوه آزاد شد.

پی نوشت 3:لطفن شما هم بیانیه اعتراضی جنبش زنان رو امضا کنید.

حال و هوای این روزهای ما و حال و هوای این روزها آنها

2009-05-09T22:17:00.014+04:30

این روزی که دیگه یواش یواش داره تموم میشه روز هشتم از زندانی شدن دوستانم هست و آنچه که بعد از رفتن سیاهی شب می آید روز نهم از بازداشت آنهاست. من شک ندارم که زمانی هم فرا می رسه که شب سیاه کشور بره و سیاهیش به صورت سیاه دلان بمونه.

داشتم نگاهی به استاتوس های دوستانم تو جاهای مختلف(یاهو، گوگل و فیس بوک) می کردم. استاتوس ها خیلی جالب بود، چند بعضی هاش رو می نویسم؛ خودتون بفهمید تو دل و فکر این بچه ها چی هست.

کاوه : دلم تنگ است برای آن دوست که در بند است.

پویا : نقاشی های دلارا ... .

نگار : داشتم نگاهی توی قاب خیس این پنجره ها ... عکسی از جمعه ی غمگین می بینیم !! 6 روزه که از جمعه ی هفته ی قبل بدون هیچ دلیلی بازداشتید و ما این بیرون دلتنگ و ناراحت نبودنتون پیش خودمون هستیم و ناراحت از اینکه چرا قصه ی تلخ بازداشت ها تموم نمی شه !! ... اصلا چرا اتفاق های تلخ این روزها تمومی ندارن ... !!

سمانه : الان 6 روزه كه جلوه و كاوه و نيكزاد و طاها و امير و پوريا و ..... خداي من با چند انسان ديگه اوين هستند.

نازلی : فردا يك ربع قرن از عمرم مي گذره! دوست داشتم دوستان خوبم كه الان در زندانند هم بودند.

کیانا :

If you don't vote, you are voting to Ahmadi Nezhad. Let's start asking our friends if they will vote, let's encourage them to vote if they are careless about it. Let's pick the bad between bad and worse, let's have a role in Iran's future.on Thursday

شهاب : آدورنو: آنان که تمناهای همگان،صلح، موطن، و آزادی را فریاد می زنند، خود از آن محرومند.

نفیسه : برای پرونده 23 خرداد؛ از اخلال در نظم عمومی تبرئه و برای تمرد از دستور پلیس! به 500 هزار تومان جریمه نقدی محکوم شدم! کسی می دونه هر روز زندان چند تومنه؟:)

علی :

And finally, I am given an admission with scholarship. Hey Friends! Esp those who are at Evin prison! A big party is on the way! So Come Out SoOoOoOon!on

برای خودم هم که روز شمار بازداشت دوستانم هست، البته گاهی هم این رو می نویسم :

این روزها همه به اوین می روند، شما چطور؟

اینها از زمان بازداشت بچه ها به این ور هست؛ بعضی هاش هم خیلی قدیمی تر. نمیدونم شما چه برداشتی کردین ولی برای من جالب این بود که این بود که این استاتوس ها انتخاباتی نیست. ما به فکر چی هستیم و آنها به فکر چی. این انتخابات هم بالاخره تموم میشه.

انگار باز تنها ماندیم، ولی با هم ماندیم

2009-05-02T20:20:00.036+04:30

به تعدادی از سایتها فعال زنان سری میزنم و هیچ تیتری و نامی از تو و دیگر دوستانم نمیبینم.

تیتر اول اکثر سایتهایی که میگن فعالیت برای حقوق زنان را دارند؛ یا مقاله است و یا بحث مطالبه محوری و شرکت در انتخابات. نمیدانم که آیا این به قول خودشان فعالین فکر می کنند که هنوز حاکمیت از مطالبات ما بی خبر است؟ به راستی کدام جنبشی همچون جنبش زنان در این سه سال گذشته مطالبات خود را واضح و بی پرده بیان کرده که اینان فکر می کنند که حاکمیت و یا کاندیداها از مطالبات زنان بی خبر اند.

باورم نمیشه که از تو و بچه ها در این سایتهای مطالبه محور هیچ نباشد! نام یک یکتان را در سایتها جستجو می کنم و به زحمت نام تو را در زیر بیانیه هایی که امضا کردی پیدا می کنم. جالب اینجاست که یکی از این سایتها نتیجه جستجو را اینگونه بیان کرد : "نتایج جستجو در (دیده بان زنان)" و چه بد روزی است آن روز که دیدبان زنان از تو هیچ نگوید. در سایتی دیگر فلش همگرایی جنبش را می بینم و تصویر تو، امیر و ... حتا کاوه و جلوه را نمی توانم پیدا کنم!!! کلوپ نسوان پر شده از مقاله های مردان درباره ی زنان و انتخابات؛ اینجا هم از تو و دوستان در بند تو هیچ نیست!

همین چند روز پیش بود که با تو و تعدادی دیگر از دوستان در برابر اوین به انتظار آزادی مریم نشستیم، چقدر آزارمان دادند. تا ساعت 11 بدون هیچ خبری ما را در انتظار کشتند؛ ولی ما ماندیم و نرفتیم. این تصویر تو است نیکزاد، که در زیر بارش شدید باران چشم در راه بازگشت مریم ایستاده ای. مهم نیست که برای آزادی تو چقدر آزارمان دهند، ما نیز همچون تو که به انتظار مریم بودی، به انتظار تو و دیگر دوستانمان خواهیم نشست. قول میدم مثل اون شب باز بچه ها رو بخندونم.

اما در مورد این دوستان مطالبه محور؛ نمیدانم واقعن چطور حاظر می شوند در بازی انتخابات وارد شوند و از تو نگویند. وارد بازی شوند اما بدون بازیگر. مگر نه اینکه یکی از مطالبات این است که زنان نیز حق رییس جمهور شدن داشته باشند؟ پس این عزیزان مطالبه محور که وارد این بازی سیاسی شدند چرا بدون بازیگراند؟ آیا دوباره عروسکی در دست عروسک گردانها خواهند شد؟

ولشون کن، اصلن کی به اینها اهمیت میده؟ ولی آخه کی به تو اهمیت میده؟ کی به امیر، طاها، پوریا، کاوه و جلوه اهمیت میده؟

انگار باز تنها ماندیم، ولی با هم ماندیم.

خانه ام زغال شد از بسکه آتش گرفته است

2009-05-02T10:34:00.005+04:30

خانه ام آتش گرفته است ، آتشي جان سوز

هرطرف مي سوزد اين آتش

پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود

من به هر سو ميدوم گريان

در لهيب آتش پر دود

وز ميان خنده هايم تلخ

و خروش گريه ام ناشاد

از درون خسته سوزان

مي كنم فرياد ، اي فرياد ،اي فرياد

خانه ام آتش گرفته است ،آتشي بي رحم

همچنان مي سوزد اين آتش

نقشهايي را كه من بستم به خون دل

برسرو چشم در ديوار

در شب رسواي بي ساحل

واي برمن سوزد وسوزد

غنچه هايي را كه پروردم به دشواري

در دهان گود گلدانها ، روزهاي سخت بيماري

از فراز بامهاشان شاد ، دشمنانم

موزيانه خنده هاي فتحشان بر لب

بر من آتش به جان ، نازل

در پناه اين مشبك شب

من به هر سو مي دوم گريان

از اين بيداد

مي كنم فرياد ، اي فرياد ، اي فرياد

واي بر من ، همچنان ميسوزد اين آتش

آنچه دارم يادگار و دفتر و ديوان

وانچه دارد منظر وايوان

من به دستان پر از تاول

اين طرف را مي كنم خاموش

وز لهيب آن روم از هوش

زان دگر سو شعله برخيزد ،‌به گردش دود

تا سحرگاهان كه می داند ، كه بود من شود نابود

خفته اند اين مهربان همسايگانم شاد در بستر

صبح از من مانده برجا مشت خاكستر

واي آيا هيچ سر برمي كنند از خواب

مهربان همسايگانم از پي امداد

سوزد اين آتش بي دادگر بنياد

مي كنم فرياد اي فرياد اي فرياد

دلارا دارابی اعدام شد

2009-05-01T14:51:00.003+04:30

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید
آدمیت مرد
گرچه آدم زنده بود
از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود
بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب
گشت و گشت
قرنها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ
آدمیت برنگشت
قرن ما
روزگار مرگ انسانیت است
سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی است
صحبت از آزادگی، پاکی، مروت ابلهی است
صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست
قرن موسی چمبه هاست
روزگار مرگ انسانیت است
من که از پژمردن یک شاخه گل
از نگاه ساکت یک کودک بیمار
از فغان یک قناری در قفس
از غم یک مرد در زنجیر

حتی قاتلی بر دار
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
ودر ین ایام زهرم در پیاله

زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
وای جنگل را بیابان می کنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست
در کویری سوت و کور
در میان مردمی با این مصیبت ها صبور
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است

می خندم و می خندم ، به بعضی ها می خندم

2009-04-29T14:21:00.006+04:30

آخرین نوشته من در مورد سهم زنان در خبرگزاری های رسمی بود. امروز از روی کنجکاوی دوباره یه سری به خبرگزاریها زدم. خیلی جالب بود، چون خبرگزاری دانشجویان ایران با یه خبر انتخاباتی(رييس فراكسيون زنان مجلس در جمع خبرنگاران: از نامزدي احمدي‌نژاد حمايت مي‌كنيم) بعد از مدتها بخش زنانش رو به روز کرد. فکر می کنم که چون با یه خبر انتخاباتی به روز شده، دارن برنامه ریزی می کنند که یه جوابی به همگرايي گروهها و فعالان جنبش زنان براي طرح مطالبات در انتخابات بدن.

باید دید بعد از انتخابات این بخش هنوز آپ میشه یا نه.

سهم زنان در خبرگزاری ها

2009-04-27T13:43:00.022+04:30

یه صحبتهایی با یکی دو روزنامه کردیم که شاید خبر بازداشت مریم و زندانی شدنش رو منتشر کنن. البته فکر نمی کردم که 100% منتشر میشه، بلکه در خوش بینانه ترین حالت فقط 10% احتمال می دادم که منتشر بشه و خوب اون 10% هم محقق نشد.

گله ای نیست، خبرهای مربوط به فعالین این کشور چه دانشجو باشه و چه فعال زنان، چه معلم باشه و چه کارگر اصولن قرار نیست که کار بشه، ما فقط در این عدالت خبری تلاش می کنیم که بتونیم کاری برای دوستمون بکنیم و آنچه در قدرتمون هست رو انجام بدیم.

عدم انتشار خبر مربوط به مریم باعث شد تا سری به خبرگزاری ها بزنم، ببینم اصلن در حوضه زنان تو این خبرگزاری های رسمی چه خبره، نتیجه خیلی جالب بود.

خبرگزاری دانشجویان ایران : خیلی جالب بود، تو منوی کنار صفحه لینکی تحت عنوان زنان نبود، روی اجتماعی کلیک کردم و در زیر مجموعه اون زنان رو دیدم. روش کلیک کردم و صفحه ای خالی دیدم! شما هم می تونید این صفحه خالی رو ببینید، کافی اینجا کلیک کنید.
خبرگزاری برنا : این یکی که اصولن بخش زنان نداره. خیال خودش رو راحت کرده، خوب آخه چرا لینک الکی بده مثل خبرگزاری دانشجویان، کلن صورت مسئله رو پاک کرده.
خبرگزاری فارس : فارس لینکی تحت عنوان زنان و جوانان در زیر مجموعه اخبار اجتماعی داره که توش بیشتر خبرهای جوانان کار شده تا زنان و از بین اونها هم بیشتر مردان جوان.
واحد مرکزی خبر : واحد مرکزی خبر هم کار برنا رو کرده، کلن صورت مسئله رو پاک کرده. دستشون درد نکنه.
خبرگزاری جمهوری اسلامی : این یکی هم در زیر مجموعه اخبار اجتماعی لینکی تحت عنوان زنان و جوانان داره که مثل فارس توش عمل میکنه. خبرهایی مثل پارک دوبله، زمان شروع امتحانات دوره ابتدایی.
خبرگزاری مهر : مهر هم خیال خودش رو از بابت زنها و البته جوانها راحت کرده و فقط یه بخش اجتماعی داره.

نتیجه گیری با خوانند است.

پی نوشت 1 : اینقدر که گفتن نظر دادن تو بلاگت سخت براش یه راهنما نوشتم. اینبار اگر واقعن خواستی نظر بدی اول راهنما رو بخون.

پی نوشت 2 : مریم رو دیشب بردن اوین؛ کانديداي برابري خواه! برابر خواه ما امشب در اوين است.

مطالبه ما آزادی و برابری، نظر شما چیست آقای کاندیدا؟

2009-04-25T23:20:00.016+04:30

آقای میرحسین موسوی فرمودند که بر رفع تبعیض جنسی تاکید دارند. آقای کروبی هم فرموند که از حق همه دفاع خواهند کرد(احتمالن اگر خواب نمانند).

ولی این حرفها برای امشب مریم آزادی می شود؟ این حرفها برای پرستو لغو حکم یک سال حبس می شود؟ از این آقایان و دیگر آقایان کاندیدا می پرسم، آیا تضمینی وجود دارد که این حرفها برای مریم ها و پرستوها در آینده تبدیل به میله های زندان نشود؟ تضمینی داده خواهد شد که طلب حق برابر، چیزی که دارید به عنوان شعارتون مطرح می کنید جرم نباشه؟

یادمه یکی چهار سال پیش می گفت: "ما چیکار به مو و لباس مردم داریم" و بعد از چهار سال به گشت ارشاد رسیدیم؛ شما پا رو فراتر گذاشتید آقایان، تضمینی دارید که چهار سال دیگه پا از گشت ارشاد فراتر نرود؟

مریم امشب رو در بازداشتگاه وزرا به صبح می رسونه و شاید فردا رو هم به همچنین. دیشب تلفن کرد بهم، از موضوعی ناراحت بود و قول دادم که کمک کنم. تو صداش ترس نبود ولی بیماری بود.

آقایی که از رفع تبعیض حرف میزنی، امشب دختری جوان، بیگناه و معصوم به دلیل در خواست رفع تبعیض در بازداشت هست. بی پرده می پرسم، نظر شما چیست؟ آقای کروبی، آقای میرحسین موسوی، آقای اعلمی و هر آقایی که کاندید شدی و یا خواهی شد و احتمالن از این دست شعار های بزرگ میدی و یا خواهی داد، لطفن شفاف و بی پرده سخن بگو.

امروز ما بیش از هر روزی برابری می خواهیم. می خواهیم سخن بگویم با مردم از نابرابریها و نا عدالتی ها. می خواهیم دختر و پسر در شرایطی عادلانه در کنکور شرکت کنیم. می خواهیم یک کتاب را بخوانیم. می خواهیم در ارث با خواهر خود برابر باشیم. می خواهیم در سرپرستی فرزندانمان برابر باشیم. می خواهیم آدم باشیم، آدم. می خواهیم به چشم یک انسان به ما نگاه شود نه یک زن یا یک مرد، که من قبل از مرد یا زن بودن، انسانم.

امشب مریم در وزرا است و شک دارم که بتواند بخوابد، همانگونه که دوستانش خواب به چشمشان نمی آید. آقای کاندیدا ما برابری می خواهیم اما نه برابری در شعار و شما هم رای می خواهید. پس با هم صادق باشیم، برای خواسته های ما چه برنامه های عملی و اجرایی دارید؟ ما شعار نمی خواهیم، بلکه برنامه عملی می خواهیم.

ازدواج یا زن گرفتن؟

2009-04-25T12:02:00.010+04:30

خاله زنگ زد. بعد از گفتگوی کوتاه و طبق معمول سوالهای کامپیوتری گفت که:

- بهرام میخواد زن بگیره.

گفتم :

- اه، میخواد ازدواج کنه؟

گفت :

- آره داریم میریم خواستگاری، میخواد زن بگیره و ... .

بین کلامش پریدم و با یه فرم دیگه گفتم :

- پس عروسی افتادیم، میخواد ازدواج کنه.

گفت :

- حالا ببینیم چی میشه، اون یکی رو که طلاق داد حالا ببینیم این بار با این زنی که میگیره چه میکنه.

گفتم :

- پس قبلی طلاق گرفت، حالا میخواد دوباره ازدواج کنه.

قسمت سوم: از اوین تا قزل حصار و آزادی

2009-04-23T08:11:00.015+04:30

بعد از انگشت نگاری دو تا ماموری که ما رو تا اوین آورده بودن(ما پسرا) باهامون دست دادن و دو جمله جالب گفتن:

- ما رو حلال کنید.

- تو سایتها و بلاگ هاتون از ما خوب بنویسید.

راستش انتظار این یکی رو دیگه نداشتیم. اونها که دیگه کاملن آروم شده بودن با ما گپی خودمونی زدن و ما رو تحویل قرنتینه دادن و رفتن. تو قرنتینه ما روبه سمت اتاق شماره 5 راهنمایی کردن. در اتاق قفل بود! در رو باز کردن و ما رو داخل اتاق فرستادن. اتاق تاریک بود و کمی زمان لازم بود تا چشم به نور کم اتاق عادت کنه. تو اون زمان کوتاه من فقط نقاط پراکنه روشنی میدیدم که در هر گوشه از اتاق قابل دیدن بود. بوی بدی هم تو اتاق پیچیده بود. نمی شد گفت بوی چی هست ولی خیلی بد بود، انگار چند تا بوی بد رو با هم ترکیب کرده بودن. چمم که به نور کم اتاق عادت کرد دیدم که اون نقاط پراکنه آتیش سیکار بود.

در واقع ما رو به اتاقی برده بودن که معتادهای خیلی معتاد(بخونید خفن) رو اونجا نگه داشته بودن. اتاق 30 تخت داشت ولی حدود 50 نفر تو اتاق بودن. من و سه پسر دیگه به زحمت یه گوشه خالی پیدا کردیم و نشستیم. برامون پتو آوردن. کمی که گذشت پسر جوانی که ما رو به این اتاق هدایت کرده بود برگشت و گفت :

- اون چهار تا دانشجو بیان بیرون.

رفتیم دم در و با نگرانی پرسیدیم چی شده؟ و پاسخ داد :

- هیچی، این اتاق در شان شما نیست. بفرمایی.

ما که تعجب کرده بودیم به همراه اون پسر رفتیم داخل یک اتاق بسیار تمیز و البته خالی. البته اونجا هم خیلی دوام نداشت و ما رو دوباره به اتاق شماره 4 بردن. اونجا سه دسه از آدمها بودن. یا برای چک زنان بودن یا الکل و یا چهار شنبه سوری گرفته بودنشون. وقتی وارد شدیم از کت و شلوار من فکر کردن که ما بازرس هستیم و همه جلو پامون بلند دشن. یکم که گذشت دلیل زندانی شدنمون رو پرسیدن و ما هم ماجرار رو شرح دادیم. فردای اون روز در اوین ما برای اونها از کمپین گفتیم و کمی چیزهای دیگه.

امان از این گلدکویستی ها که تو زندان هم دست از سر آدم برنمیدارن، اونجا هم یه جوانی که جرمش دزدی از خانواده بود داشت ما رو پرزنت می کرد.

خلاصه هرچی بود گذشت و وقت رفتن به قزل حصار رسید. با پابند و دست بند رفتیم قزل حصار. اونجا تمیز تر بود، اونقدر تمیز بود که رقبت کنی بریم حمام. علی همون شب آزاد شد و ما هم امیدوار که شب بعد آزاد بشیم. اونجا با کسی که همه دکتر صدا می کردنش آشنا شدیم. بهمون گفت که وبلاگ نویس هست و برای وبلاگ نویسی زندانی شده(بماند چه بلاگی داشت ;) ).

شب بعد هم بالاخره انتظار تموم شد و آزاد شدیم.

پی نوشت 1 : مریم داره بازجویی میشه.

پی نوشت 2: این ماجرا باعث شد که فقط اسم بلاگم معنی دار باشه و داستان حجاب اجباری که نوشته بودم قبلن از بین بره.

قسمت دوم : از کلانتری تا اوین

2009-04-14T10:31:00.017+04:30

قسمت دوم : از کلانتری تا اوین

ابتدا یه بخشهایی رو که تو قسمت اول فراموشم شده بود رو بگم.

من نفر اولی بودم که انداختنم توی ون بعد از من محمد و آرش و یکی از مادران صلح هم وارد ون کردن. نفر بعدی که وارد ون شد، تعجب همه ما رو بر انگیخت! آخه اون با ما نبود. کمی که گذشت فهمیدیم که کنجکاوی زیاد اون آقا پسر رو به دردسر انداخته.

پسر بیچاره که از همه جا بی خبر بود رو کرد به ما و گفت:

"چرا گرفتنتون، چی شده؟ شما که یه مشت اوسگولید، آخه قیافتون به هیچی هم نمی خوره"، بدون اینکه صبر کنه تا ما جواب بدیم هی بیرون رو نگاه می کرد و فریاد میزد که: "بابا من که کاری نکردم" و ... .

خلاصه اون طفلی رو با ما آوردن کلانتری. تو کلانتری باز شلوغ بازی می کرد، نمی دونست با کیا بازداشت شده و چرا و اینکه الکی تو چه دردسری افتاده. مامورین عزیز کمی از خجالتش هم در اومدن.

دو نفر دو نفر ما رو داخل می بردن و بازجویی می کردن. اول خدیج رفت. نمی تونستم اون داخل رو ببینیم ولی از صدای بلند خدیج که داشت به نحوه رفتار مامورین اعتراض می کرد می شد فهمیدکه اون تو چه خبره. بالاخره نوبت به من رسید.

رفتم بالا، خانمها رو از پسرها جدا کرده بودن. من آخرین پسری بودم که رفتم برای بازجویی. تا اومدم ازم سوال بپرسه گفتم اول بگو اتهام من چیه. گفت میگم این رو پر کن. و من باز گفتم تا نگی هیچ کاری نمی کنم. خلاصه گفت تجمع غیر قانونی و اقدام علیه ... پریدم بین حرفش که کدوم اقدام، کدوم تجمع؟

خلاصه بعد از یه درگیری لفضی، فرم رو پر کردم و باقی ماجرا ها.

و اما در اوین

به اوین که رسیدیم، اول کمی بیرون در پلیس امنیتی که جنب زندان هست نگهمون داشتن. بعد از چند دقیقه رفتیم تو دفتر پلیس امنیت و توی راهروها روی صندلی نشستیم. بعد تک تک و بعدش هم همه رو بردن تو اتاقی که یکی که بعدن فهمیدیم قاضی نیست نشسته بود. فرمی رو داد تا پر کنیم و روی اون اتهام مون رو نوشته بود.

خود فرم خیلی بامزه بود، چون یه جایی چیزی مانند این نوشته شده بود و ما باید پرش می کردیم. در واقع یه خط کسری بود که بالاش نوشته شده بود "دارای/بدون سابقه کیفری " و زیرش نوشته شده بود "دارای/بدون شوهر"!!! به نظر می رسید که از دید آنها هر کسی که فعال جنبش زنان هست باید زن باشه و مرد نمیتونه باشه. با کمک یکی از مامورین اون بخش رو خط زدم و نوشتم " مجرد هستم". یه چیز تو این مایه هم دوباره دیدم که البته دفعه بعد از لغت "عیال" استفاده شده بود!!! باز جا شکرش باقیه که ننوشته بود منزل.

اتهام وارد خیلی عجیب بود، "اقدام علیه امنیت ملی، از طریق برگزاری تجمع غیر قانونی به منظور نهادینه کردن گفتمان مغایر با نظام مقدس جمهوری اسلامی به عناصر غیر خودی". ما که داشتیم شاخ در می آوردیم که آخه یعنی چی این حرفها، فقط زیرش نوشتم اتهام وارد شده و قبول نداریم و ... .

برامون قرار کفالت 50 میلیون تومنی صادر کردن و صبر کردن تا به قول خودشون حاجی برسه.حاجی در واقع همون قاضی متین راسخ بود. وقتی قاضی رسید یکی یکی صدامون کرد. از من فقط اسمم و شغلم رو پرسید.

به داخل زندان انتقالمون دادن، و بالاخره اجازه دادن با بیرون تماس بگیریم. از داخل زندان اوین و با موبایلهای خودمون!!! داخل اوین دوباره انگشت نگاری و ... .

ادامه دارد....

پی نوشت یک : مقاومت نمادین چند فعال جتماعی.

از سید خندان تا قزل حصار

2009-04-06T09:56:00.024+04:30

از سید خندان تا قزل حصار نام یک داستان سه قسمتی خواهد بود که اسم قسمت اولش هست از سید خندان تا اوین. داستان دیده ها و شنیده های من هست که از لحضه بازداشت تا آزادی.

قسمت اول : از سید خندان تا اوین

حدود یک ربع به دو بود که رسیدم به محل قرار(زیر پل سید خندان و ابتدای سهروردی). خدیج و چند نفر از مادران صلح رو دیدم. لحضه ای بعد آرش هم رسید. تا حدود ساعت دو تقریبن همه رسیده بودن جز نسیم. داشتیم گپ میزدیم که مردی با دوربین فیلمبرداری توجه همه ما رو به خودش جلب کرد. متوجه شدیم که تحت نظر هستیم برای همین دیگه صلاح نبود اونجا بمونیم؛ تقریبن همه هم رسیده بودن. سوار ماشین ها شدیم، داشتیم از پارک خارج می شدیم که یه ون پیچید جلومون و پشت اون یه موتور با دو سوار و یه پیکان بعدش. از ماشینها پیادمون کردن و تعدادی رو سوار ون کردن و تعدادی رو هم با ماشین های خودمون به کلانتری نیلوفر منتقل کردن. باورش خیلی سخت بود که برای یک عید دیدنی ساده ما رو بازداشت کردن. و هرگز فکر نمی کردیم برای عید دیدنی سر از اوین در خواهیم آورد.

تو کلانتری برخورد ها خیلی بد بود. از فحش و بد و بیرا و داد و بی داد تا برخورد فیزیکی با خانمها. بعد از بازجویی از ما پسرا انگشت نگاری کردن و بردنمون به بازداشتگاه کلانتری. من که فکر می کردم خانمها رو ول می کنن و ما پسرها رو نگه می دارن، اطلاعت لازم رو به خانمها دادم و با سه پسر دیگه رفتم به بازداشتگاه. در واقع به این دلیل رفتیم بازداشتگاه که وضعیتمون معلوم نیوبد. رییس کلانتری می گفت اینها رو من نگرفتم، پس به من مربوط نیستن و مامورینی که ما رو بازداشت کرده بودن هم نمی دونستن باید با ما چی کار کنن. خلاصه بعد از جنگ و جدلی ما رو(یعنی پسرها رو) فرستادن به بازداشتگاه کلانتری.

تو بازجویی سعی می کردن از ما سوالهایی بپرسن که در فرم بازجویی نبود. در هر حال بعد از مدتی که در بازداشگاه بودیم ما رو به طبقه بالا بردن. اونجا دوباره فیلم برداری شروع شد. به ما دستبند زدن، خواستن به خانمه هم بزنن که اونها مانع شدن و مامورین به اونها حمله کردن. بعد از درگیری که مسوولش ماموری نبودن اول خانمها رو به ون و بعد ما پسرها رو به یه پیکان بردن. نمیدونستیم کجه قرار بریم ولی تو راه از مسیری که می رفت فهمیدیم داریم میریم اوین! تو راه یه نکته خیلی با مزه هم رخ داد و اون این بود که ماموری که رانندگی می کرد راه اوین رو گم کرد و یه جورایی راهنماییش کردیم. اون کسی بود که می گفت: :گندتون رو من بردم اوین، شما هیچی نیستید". منظورش بهاره هدایت بود. هی بهاره تو شدی گنده ما، تبریک ولی تو چه ربطی به این ماجرا داشتی رو نمیدونم!

پی نوشت 1 : دیروز رفتیم ختم مادر محبوبه کرمی، خدا رحمتش کنه. نکته جالب این بود که دو تا لباس شخصی از پلاک ماشینها عکس گرفتن. انگار در آینده شرکت در مراسم ختم هم جرم خواهد شد.

به مناسبت روز جهانی زن

2009-03-08T08:55:00.009+03:30

ادوار به مناسبت روز جهانی زن ستون ویژه رو در سایتش راه اندازی کرده که یکی ازمطالب من هم اونجا چاپ شده. مطلب من رو می تونید اینجا و کل ویژه نامه رو هم اینجا مطالعه کنید.

همچنین به مناسبت این روز کانون وکلا نشست "زنان اکنون" را برگزار می کند. بچه های دانشگاه آزاد هم بیانیه ای رو به مناسبت روز جهانی زن منتشر کردن.

مقاله آقای علی قلی پور درباره تاترهاي نامرئي کمپین

2009-03-07T13:48:00.007+03:30

"در تابستان امسال جمعی کاملن بی ادعا از فعالین کمپین یک میلیون امضا دور هم جمع شدند و تصمیم گرفتند تا با استفاده از تکنیک های "تاتر نامرئی" قوانین تبعیض آمیز علیه زنان را در پارکها، خیابانها، بیمارستانها، پاساژها و سایر اماکن عمومی به مردم اطلاع دهند."

چیزی که خواندید بخشی از مقاله آقای علی قلی پور با نام "کوارتتی برای سازه ها زرگری" هست که در آخرین شماره نشریه رخداد منتشر شده. ایشون در مقاله خودشون به مقوله تاتر پرداختند و در باره تجربه تاتر نامری که در کمپین یک میلیون امضا توسط اعضای کارگروه تاتر کمپین اجرا شده صحبت کردن. وقتی خوندمش سر تا سر وجودم غرق در شادی بود. خوشحالم که زحمات من و دوستانم دیده شده و به اونها توجه شده.

دوستانی که خبری از تاتر ها ندارن میتونن به اینجا مراجه کنن و گزارش تاترها رو بخونن.

روزهای جهنمی

2009-03-04T11:36:00.026+03:30

این چند روزی که بلاگ آپ نشد مونده بودم، مونده بودم که چی بنویسم. از کجا و چی و کی بگم.

از عالیه بگم یا از بچه های پلی تکنیک؟ از بچه های زنجان یا از سفرم به ساری و دیدار با بچه های ساری؟ از کاوه بنویسم یا از سه دانشجوی گم شده امیر کبیر؟ از خودکشی یه معتاد یا خودسوزی یک انسان؟ یا اینکه همه ی اینها رو بی خیال بشم و از 8 مارس بگم، میتونم باز هم بی خیالی طی کنم و از عید بگم. نمیدونم دیگه واقعن کجا رو باید گرفت و از کی باید گفت.

از ساری که برگشتم دوست داشتم بنویسم "کارگروه امضا دوباره متولد شد؛ این بار در ساری"، دوست داشتم بگم تو ساری چی دیدم. دوست داشتم از تجربه امضا جمع کردن تو ساری به همراه تعدادی از بچه های کمین ساری بگم. اومدم بنویسم که خبر پلی تکنیک رو خوندم. شوکه شدم. مگه میشه؟ یعنی یه 18 تیر دیگه؟ تا همین دیروز کاملن شوکه بودم. باورم نمی شد که چنین برخوردی درست دم انتخابات با دانشجوها بشه. دیگه باور کردم، باور کردم که از نظر عدده ای جنبش های اجتماعی باید ضعیف بشن، که اگر بشن با بودن خاتمی هم تغییر خاصی رخ نمیده. ولی این افراد نمیدونن که کار از کار گذشته، جنبشهای مردمی ایران با این قبیل کاها خاموش نمیشن. مگر کمپین یک میلیون امضا با این همه حکم ساکت شد که جنبشهای قدیمی تر ساکت بشن؟( البته بین خودمون بمونه ها، این کمپینیها کارشون درسته ;) ).

اما از این حرفها که بگذریم، 8 مارس نزدیکه و کلی کار می تونیم انجام بدیم، پس پیش به سوی 8 مارس.

بیمه خویش فرما

2009-02-21T12:00:00.013+03:30

چند وقت پیش خونه خالم نشسته بودم و داشتیم در مورد کار صحبت می کردیم. بحث بیمه شد و انواع بیمه هایی که کارگرا و کارمندها تو شرکت ها و سازمانها میشن. از خالم پرسیدم که مسعود(شوهر خالم) که خودش صاحبکاره، تو رو بیمه کرده؟

گقت: از بیمه خوشش نمیاد.

گفتم: خوب بیمه خیلی مزایا داره و واقعن حیفه که استفاده نشه، چرا خودت خودت رو بیمه نمی کنی، میدونی طرح بیمه خویش فرما چیه؟

جواب داد: آره، ولی نمیشه.

با تعجب پرسیدم: چرا؟ اصلن رفتی سوال کنی؟

پاسخ داد: که آره بابا، رفتم و گفتم می خوام بیمه بشم و از بیمه خویش فرما استفاده کنم. بهم گفتن برو به شوهرت بگو بیاد بیمت کنه.

من که دیگه داشتم شاخ در می آوردم پرسیدم: مگه پولش رو خودت نمیدی، دیگه این حرفها چیه. وقتی هم خودت داری هزینه خودت رو میدی باید یه سرپرست پا فرمت رو امضا کنه؟

واقعن نمیدونم این دیگه چه مدلشه، از این مسخره تر امکان نداره. خودت داری هزینه بیمه خودت رو میدی و باز هم باید یک آقا بالا سر داشته باشی تا پای درخواست پرداخت پولت رو امضا کنه.

پی نوشت 1: امضا کنید: بیانیه اعتراضی به حکم صادر شده برای معاون دانشجویی و دختر دانشجو دانشگاه زنجان.

پی نوشت 2: 10 میلیون ایرانی فاقد پوشش بیمه.

پی نوشت 3: بزرگداشت روز جهانی زن در دولسدولف.

پی نوشت 4: مخبر کمیسیون آموزش مجلس: ایده آل ما ایجاد دانشگاه های مجزا برای آقایان و خانم ها است.

پی نوشت 5: کاوه رضایی به زندان همدان منتقل شده است.

پی نوشت 6: پیام دبیرکل یونسکو به مناسبت روز جهانی زبان مادری.

پوشش اجباری در خانه

2009-02-17T09:36:00.004+03:30

حدود یک سال و نیم میشه که دارم تو کمپین فعالیت می کنم. تو این مدت در واقع تمام توجه من به فعالیت تو خارج از خانه بود. یعنی بین مردم می رفتم و امضا می گرفتم و با اونها صحبت می کردم و ... .

خلاصه تمام توجه من به این بود که با مردم صحبت کنم و کلن خونه ی خودم رو فراموش کرده بودم. اصلن متوجه نبودم تو خونه خودم داره چه اتفاقی رخ میده.

تا اینکه خواهرم ازدواج کرد. تا اینجاش مشکلی به نظر نمی رسه جز اینکه هر کاری کردم که شروط ضمن عقد رو تو عقد نامه بنویسه قبول نکرد. در واقع فقط چیزهایی مثل حق تحصیل و کار رو نوشت و از نظر من اساسی ترین شروط رو ننوشت. خلاصه گذشت، گذشت تا اینکه یه روز تو یه مهمونی دیدم خواهرم داره دنبال روسری می گرده! پرسیدم جایی می ری؟ و جواب داد نه. من که حسابی تعجب کرده بودم خواستم بیشتر بپرسم که مادرم مانع شد و گفت :رضا ازش خواسته.

برام خیلی عجیب بود. تا قبل از این هرگز ندیده بودم خواهرم تو مهمونی خانوادگی روسری سرش کنه! بعد ها متوجه شدم که رضا(همسرش) از اون خواسته که این کار رو بکنه. نمیدونم میشه اسم این رو پوشش اجباری گذاشت یا نه ولی یه چیز رو خیلی خوب میدونم و اون اینکه که خواهرم به خودی خود دوست نداشت که این کار رو بکنه و این یعنی اجبار. حالا بگذریم از اینکه اون آدم تا قبل از ازدواج چه طوری رفتار می کرد و حالا چطور. متاسفانه مادرم و پدرم اجازه دخالت به من ندادن و الان کار به جایی رسیده که روسری به مانتو تبدیل شده! می ترسم اگه به همین شکل پیش بره کار به پوشیه و اینها هم برسه.

پی نوشت 1: آی ملت، آی فعالین حقوق زنان، آی مردان فعال حقوق زنان، از خانواده قافل نشید.

پی نوشت 2:مسابقه حقوق بشر در آیینه وبلاگ ها شروع شد.

پی نوشت 3: دیه یکسان زن و مرد در شورای عالی بیمه لغو شد.

کاوه رضایی،از فعالین حقوق بشر و عضو کمپین یک میلیون امضا بازداشت شد

2009-02-15T15:57:00.003+03:30

کاوه رضایی از فعالین دانشجویی و حقوق بشری و عضو کمپین یک میلیون امضا امروز یک شنبه،بازداشت شد. کاوه رضایی پس از تماس های پی در پی وزارت اطلاعات و تهدید او،به ستاد خبری وزارت اطلاعات هشتگرد رفته بود که پس از مراجعه به آنجا، مامورین وزارت اطلاعات با عنوان این موضوع که از وزارت اطلاعات همدان دستور دارند، او را به منزل شخصی برده و با جمع آوری وسایل شخصی به مکانی نامعلوم منتقل کرده اند. قابل ذکر است که کاوه رضایی سخنگوی موسسین انجمن اسلامی جهاد دانشگاهی همدان و از دانشجویان اخراجی دانشگاه همدان است.

منبع : http://www.azadna.com/spip.php?article1045

ارزش زن ایرانی کمتر از زن کره ای

2009-02-11T14:50:00.013+03:30

نگاه دولت نهم به زنان نگاهی ارزشی است. این جمله ای هست که معاون اول رییس جمهور محترم گفتند.

اما از طرفی اعلام شده که خانمها اجازه حضور در ورزشگاه آزادی را ندارند، به عبارت بهتر این عمل باید مقایر با ارزش های دولت مردان باشد که چنین اجازه ای به آنها داده نمی شود.

البته ارزش فقط ویژه ایرانی ها است، چرا که خانمهای کره ای می توانند از نزدیک بازی را تماشا کنند. در واقع این به این معناست اگر زن ایرانی در استادیوم حضور پیدا کند از ارزشش کاسته خواهد شد. ارزشی که فقط برای زن ایرانی تعریف شده است!

لابد برای همین حفظ ارزشش است که لازم است ساعت کاری متفاوت با مردان داشته باشد؟ و یا کتابی که در یک مقطع تدریس می شود باید تفکیک جنسیتی بر آن اعمال شود. لابد اگر آنها داستان ریزعلی را بخوانند از ارزششان کم می شود.

به راستی ارزش یک انسان به چیست؟ آیا ارزش یک انسان با ارزش یک زن فرق می کند؟ که مثلن حضور در ورزشگاه برای زنان بی ارزشی و برای مردان با ارزشی است.

این چگونه ارزشی است که شما تعریف می کنید؟ چگونه ارزشی است که وقتی تیم فوتبال نوجوانان استقلال با تیم دختران استقلال بازی می کند فقط تیم دختران منحل می شود؟ به راستی چطور به این نتیجه رسیدید که باید تیم دختران منحل می شد و نه پسران؟

ارزش؟ ای شکاش کمی این ازش را تعریف می کردند.

آن مرد آمد، آن سید خندان آمد، اما با چی؟

2009-02-09T08:45:00.014+03:30

بعد از کلی بالا و پایین کردن بالاخره دیشب اعلام کرد که میاد.خوب آقا خوش آمدی ولی با چی آمدی؟ بیخیال بعدن میشه در مورد این حرف زد که باچی آمده و می تونسته با چی بیاد. چیزی که الان به نظرم مهم هست اینه که باید ازش حمایت کنیم. اگر این آقا ماندگار بشه فکر می کنم یواش یواش باید به زندگی در جهنم عادت کنیم یا جمع کنیم و بریم. یه نکته مهم هم هست که از دو روز پیش خیلی دوستانم در موردش حرف زدن و اون این هست که، این بابا اگر می خواست کاری بکنه تون اون هشت سال می کرد. متاسفانه این دسته از دوستان چیزی رو از اون طلب می کنند که هرگز مدعایی در موردش نداشت.فکر کنم باید به این نکته بیشتر دقت کنیم. در هر حال من که با تمام قدرتم ازش حمایت می کنم و بهش خوش آمد میگم. سید خندان، خوش آمدی.

پی نوشت 1: گفتگو با ابوالحسن بنی‌صدر، اولین رئیس جمهوری ایران بخش نخست.

پی نوشت 2:بروشور ختنه زنان و خشونت های ناموسی.

برای آزادی عالیه اقدام دوست و نفیسه آزاد امضا کنید

2009-02-03T23:14:00.003+03:30

لطفن صبر کنید

ما آزاد را آزاد می خواهیم

2009-02-01T09:39:00.022+03:30

انگار همین چند وقت پیش بود که رییس جمهور مردمی، جناب دکتر احمدی نژاد اعلام کردند که ایران آزاد ترین کشور دنیاست. روزی که چنین حرفی از زبان ایشان خارج شد تعداد بسیار زیادی خندیدند. آن روز از صمیم قلب آرزو داشتم که روزی بتوانم این شنیده را باور کنم. آقای ریس جمهور ایران چگونه کشور آزدی است که صحبت با مردم جرم است؟ این چگونه آزادی است که امضا جمع کردن جرم تلقی می شود؟ اگر جمع آوری امضا جرم است، پس باید هیچ کس حق جمع آوزی امضا نداشته باشد حال آنکه نماینده گان برای استیضاح وزیرهای خود شما امضا جمع می کنند.

ما نفیسه آزاد را آزاد می خواهیم. ما آزادی را برای نفیسه نه فقط در نام بلکه در عمل هم می خواهیم. ما آزادی را در کلام شما نمی خواهیم که در خالی شدن بند 209 می خواهیم، در خالی شدن اتاق های بازجویی می خواهیم. ما آزادی را نه برای پز دادن که برای زندگی می خواهیم. ما تنفس در هوای آزاد را می خواهیم.

ما آزاد را آزاد می خواهیم.

پی نوشت 1: آخرین وضعیت نفیسه آزاد در گفتگو با همسر او.

پی نوشت 2: اطلاعیه گروه های مختلف جنبش زنان و سازمان های حقوق بشری در مورد اجرای حکم عالیه اقدام دوست.

پی نوشت 3: دوسال حبس برای مهرچهره مشرفی از اعضای کمیته مادران کمپین و همسرش.

سه عضو کمپین بازداشت شدند

2009-01-31T08:34:00.041+03:30

فکر می کردم که بعد از 20 روز دوری از بچه ها روز خوب و پر امضایی رو داشته باشم، ولی افسوس. متاسفانه بیگرد و نفیسه و یکی دیگه از دوستانمون بازداشت شدند. قرار هست که امروز صبح برن به دادسرا و ... .

دیروز من از همه زود تر رسیدم سر قرار. کسی نبود و کوه هم مثل سابق به نظر می رسید، البته شلوغ تر.

حدود 40 دقیقه ای طول کشید تا بچه ها برسن. بچه ها رو مثل همیشه در چند گروه به همراه یک نفر مراقب راهی کردیم، من و مریم منتظر جمشید و چند

نفر دیگه شدیم تا برسن. جمشید و دیگران چند لحضه بعد رسیدن، با هم در مسیر کوه شروع به حرکت کردیم. قرار این بود که بریم بالا و اونجا مشغول بشیم. از پایین من و مریم دیدیم که بچه ها دور هم جمع شدن و تعدادی هم کنارشون هستن. تصورم کردیم که اونها کار رو شروع کردن. ما هم با تعداد دختر و پسر جون شروع به صحبت کردیم. داشتیم حرف می زدیم که یکی از بچه ها کنار من اومد و گفت : "امیر بیگرد رو گرفتن، برید". سریع بین حرف مریم پریدم که : "خوب مریم جون خودشون از تو سایت میخونن و میتونن امضا کنن، بریم دیگه". مریم هم سریع متوجه شد. ازم پرسید چی شده و من هم گفتم بیگرد بازداشت شده.

رفتیم بالاتر، بیگرد و نفیسه و یکی دیگه از بچه ها به همراه یه افسر که میتونم بگم بالاترین درجه رو بین اون نظامی ها داشت و البته از دیگران عصبی تر و مسنتر بود، داشت اونها رو پایین می برد. وقتی به بچه ها رسیدم پرسیدم چی شد و بچه ها توضیح دادن. گفتم صبر کنید من میرم پایین و برسی می کنم و بهتون خبر میدم. وقتی دیدم که سوار ماشین کردنشون، به بچه ها گفتم برگردن. خلاصه به هر روشی بود بچه ها اومدن پایین. چند ساعتی اون طرفها می گشتیم و بالاخره بعد از انتقال بچه ها به پلیس امنیت ما رفتیم تا به خانواده ها و همین طور وکلای کمپین خبر بدیم.

در هر حال وقتی در ملع عام داری فعالتی برای آزادی و برابری می کنی باید آمادگی همچین رخداد هایی رو هم داشته باشی. امیدوارم هرچه زودتر اونها آزاد بشن و دوباره در کنار هم برای برابری و آزادی تلاش کنیم.

به امید روزی که برابری خواهی و آزادی خواهی جرم نباشه و به امید روزی که صحبت با مردمم آزاد باشه. من باور دارم که کاری که می کنیم خلاف هیچ قانونی نیست و حق ما هست که نسبت به قوانین کشوری که توش زندگی می کنیم معترض باشیم.

پی نوشت 1: سه عوض کمپین بازداشت شدند.

پی نوشت 2: خاتمی نمیاد، میر حسین می آید.

خطاب به برادر گرامی رحیم پورازغدی

2009-01-26T08:29:00.024+03:30

جناب رحیم پورازغدی در همایش قیام مسجد گوهرشاد و موارد مربوط به ماجراهای کشف حجاب سخنرانی کردن و همانند گذشته سخنانی رو بر زبان جاری کردند که یقین دارم حتا یک ثانیه به اون فکر نکردن. بخشی از سخنان این استاد فرزانه پیرامون بحث پوشش زنان و دختران بود که در نوع خودش جالب هست و قابل توجه و البته قابل پاسخ دادن ولی ایشان در ادامه سخنانی در مورد بیماران آلوده به ویروس HIV یا همون ایدز خودمون بیان کردن که راستش ترجیح دادم در مورد اونها بنویسم.

قبل از اون که نظر خودم رو پیرامون سخنان گوهر ار این استاد فرزانه بنویسم، شما رو به لینکی ارجاع میدم که میتونید این سخنان گهر بار رو بشنوید و البته ببینید. برای این منظور کافیه تا به اینجا مراجعه کنید.

ابتدا لازم میدونم خدمت این استاد عزیز عرض کنم که:

یا استاد، این بیماری کاری که انجام میدهد از کار انداختن سیستم دفاعی بدن است. بنابراین کسی که به این بیماری آلوده میشه سیستم دفاعی بدنش از کار خواهد افتاد و ممکنه با یک سرماخوردگی ساده جانش رو از دست بده.

دوم اینکه استاد گرامی بر طبق آمار اعلام شده از طرف وزارت بهداشت جمهوری اسلامی ایران، تعداد مبتلایان به این ویروس تا پایان آذر امسال(1387) 18 هزار و 881 نفر است. بر طبق همین آمار 3/69 درصد از این افراد به وسیله تزریق با سرنگ مشترک آلوده شدند و 8 درصد از طریق رابطه جنسی. استاد گرامی که گویی هیچ موضوعی برایش آشنا نیست جز رابطه جنسی به این درصد دقت فرمایند که اعلام رسمی دولت است.در این بین افرادی که در سال 87 به این بیماری مبتلا شده اند، 6/78 درصد آنها از طریق سرنگ مشترک و 8/11 درصد از طریق رابطه جنسی بوده (منبع فارس نیوز).

استاد عزیز یقین دارم اگر از شما دلیل اعتیاد را بپرسم همه را به گردن امریکا و غرب خواهید انداخت. با توجه به این موضوع که اصولن از دید افرادی مانند شما هرچه فساد در دنیاست از امریکاست می پذریم هرچند به آن اعتقادی ندارم ولی از شما پرسشی دارم.

استاد گرمی آیا واقعن به ملت ما ربطی ندارن چه تعداد بیمار در ایران وجود دارد؟ لابد اگر از شما راهکار بخواهیم حکم کشتن همه این بیماران را میدهد. آیا آموزش برای جلوگیری از بیمار شدن خطا است؟ هر وقت از یک آخوند می پرسی چرا باید تقلید کرد میگوید تو برای درمان بیماری مگر به پزشک مراجعه نمیکنی؟ ما هم همان حکم را داریم. استاد گرامی چگونه است که پیشگیری از بیماری در آنجا مطلوب است و اینجا نیست؟ فرمودید این تعداد بیمار آلوده به HIV کسانی هستند که به غرب رفته اند و آمده اند. شما سندی برای این گفته خود دارید؟ فرمودید در مورد حق و حقوق زنها به آنها آموزش داده نشود. چرا؟ آگاهی از حق و حقوق قانونی یک انسان خلاف است؟ چطور آنها آگاه نشوند و شما بشوید؟ از این گذشته بنا به کدام مدرکی شما می گویید به آنها گفته شده ساک فرار همیشه باید آماده باشد؟

پی نوشت 1 : رییس دانشگاه شیراز فرمونده اند که با بازداشت دانشجویان موافق بودم.

پی نوشت 2: سورنا هاشمی از تحصیل منع شد.

پی نوشت 3: گویا تعدادی از بازیکنان و مربیان تیم فوتبال استقلال به دلیل ترتیب دادن یک بازی فوتبال بین تیم دختران و نوجوانان استقلال محروم و جریمه شدند.

پی نوشت 4: دیروز رفتیم دیدن خانم سیمین بهبهانی.

Yahoo : Iran: Men vs. women soccer game draws punishment

یک مکالمه پیامکی پیرامون غزه

2009-01-19T18:17:00.010+03:30

دیشب حدود ساعت یک بامداد بود. یواش یواش چشمام داشت گرم می شد که به خواب برن. صدای پیامک(SMS) گوشیم بلند شد. اونقدر بی حال بودم که فقط متن پیام رو خوندم. تا حدود ساعت دو با دوستی که پیام رو ارسال کرده بود صحبت کردم که بخشهایی از این بحث رو براتون می نویسم.

دوست من : سلام، برای مردم غزه چیکار کردی؟

من : شما؟

دوست من : ... .

من : خوبی؟ بلاگم رو خوندی؟ نوشتم چه اتفاقی افتاده.

دوستم : آدرسش چی بود؟

من : http://tornpapersofprison.blogspot.com/2009/01/blog-post_14.html

دوست من : خوب که چی؟ اونجا دارن مردم رو قتل عام می کنن.

من : مادران ما هم تجمع داشتن که همین رو بگن ولی خوندی که با اونها چه برخوردی کردن.

دوست من: خوب شاید نوع تجمع اشکال داشته.

من: جدی؟ شعارهای لباس شخی ها رو خوندی؟ می گفتن مرگ بر صلح طلب.

دوست من:امیر حوصله این بحث ها رو ندارم، فقط دعا کن جنگ تموم بشه.

من:من آرزو می کنم هیچ جا جنگی نباشه. ای کاش تو هم کمی به اتفاقی که برای مادران ما رخ داده فکر کنی.

دوست من: شب بخیر.

من:متاسفم که نتونستم با تو هم دردی کنم آخه خودم العان کوهی از درد رو به دوش می کشم.

اینجا بود که دوستم گفت ای کاش می تونستم از دردم بهت بگم.

خلاصه کنم دردش این بود که دوستش رو(بهتر بگم عشقش رو) برای جنگ از طرف دولت به غزه فرستاده بودن و به شدت نگران اون بود.

پی نوشت 1: راست و دروغ این گفته ها با خودش من فقط نقل قول کردم، ما که بخیل نیستیم.

آی امضای خونم کم شده

2009-01-17T10:18:00.002+03:30

دارم از ذوق می میرم، آخه برو بچ ترکوندن. بیش از 600 امضا در یک روز، وای خدای من.

آخه این امتحانهای لعنتی باید العان باشه؟ من باید انتگرال بگیرم و بچه ها .... .

دم همتون گرم بچه ها. زنده باشید و پاینده. از راه دور همتون رو می بوسم.

كتك زدن كه دليل نميخواد، ميخواد؟

2009-01-14T15:50:00.020+03:30

يادمه چند وقت پيش، درست زماني كه كاريكاتور هاي حضرت محمد توي روزنامه هاي دانماركي منتشر شد، پاكستاني ها تجمعي ترتيب دادن و در اون تجمع به اين كاريكاتورها اعتراض كردن. در طول اين تجمع يه تعداد يادشون افتاد كه شيعه هستن و يه تعداد ديگه هم ياشون افتاد كه سني. خلاصه دعواي شيعه و سني بالا گرفت و تو اين ماجرا تعدادي هم كشته شدن.

در واقع اصلن يادشون رفت كه براي چي تجمع كردن. درست مثل همين چند وقت پيش كه مادران صلح براي حمايت از مردم غزه جلوي سفارت فلسطین تجمع كرده بودن. وسط ماجرا يه تعداد لباس شخصي(يه وقت فكر بد نكنيد ها،‌لباس شخصي ديگه. ازهمونهايي كه ...) به اونها حمله مي كنن كه :"مرگ بر صلح طلب" !!!!!!!!

حالا بگذريم از اينكه اين مادران تو جنگهاي قبلي كجا بودن، ولي خيلي بامزه هست كه وقتي افرادي كه هميشه به مخالفت با حكومت و اقدام عليه امنيت ملي و ... متهم هستن،‌زماني كه دارن حرف حكومت رو هم ميزنن با هاشون برخورد تند و شديد ميشه. انگار براي يه اصلن مهم نيست كه چي ميگه(ما قال) فقط دوست دان كتك بزنن و بس. به هر حال اين هم مدلي هست براي خودش. كلن هر كسي را بهر كاري ساختن.

پي نوشت 1: يكي از بچه ها يه دوبيتي خوند كه خيلي باهاش حال كردم. مي نويسم كه شما هم حال كنيد باهاش.

تمام برگها مجنون پاییز

و در رگهایشان هم خون پاییز

ولی این سرو سبز جنگل زرد

تخلف کرده از قانون پاییز

اثر نسيم خسروي.

پي نوشت 2: اين امتحانها داره پوستم رو ميكنه، و كلن امضا خونم كم شده. كي ميشه از شر امتحانهام خلاص شم و دوباره با بچه ها برم براي امضا جمع کردن.

پي نوشت 3: بامداد خبر هم خبر اجراي تاترها رو منتشر كرد.

پي نوشت 4: کمپین یک میلیون امضاء برنده ی جایزه ی سیمون دو بووار شد.

پي نوشت5: گزارش کانون مدافعان حقوق بشر از وضعیت حقوق بشر در ایران در پاییز 1387 .

بازتاب گزارش کارگروه تئاتر کمپین یک میلیون امضا برای برابری

2009-01-05T08:38:00.011+03:30

دیروز سایت ادوار رو که باز کردم دیدم که گزارش کار گروه تئاتر رو منتشر کردن و امروز هم وقتی سایت خبر نامه امیرکبیر رو باز کردم دیدم اونها هم خبرش رو منتشرکردن.شنیده ها هم حاکی از این هست که به زودی در خبر نامه دانشجویان دانشگاه آزاد(آزادنا) هم منتشر میشه. خلاصه وقتی دیدم این سایتها منتشر کردن کلی کیف کردم. امیدوارم بتونیم اجراهامون رو به شیوه ای جدید و متفاوت ادامه بدیم. البته به زودی میزگردی هم با شرکت همه بازیگران و دست اندر کاران این تئاترها خواهیم داشت و از زاویه ای دیگه به نحوه و شکل اجراها نگاه می کنیم.به عنوان یکی ازبازیگران این تئاترها و کسی که از نزدیک شاهد فعالیت این گروه بودم جدن از اینکه میبینم کارمون مورد توجه قرار گرفته خوشحال میشم. میدونید آخه انجام این کار تو ایران بسیار مشکل تر از هرجای دنیا هست.

پی نوشت 1: بامداد خبر تولد مبارک.

پی نوشت 2: آپ دیت بعدی باشه برای بعد از پنجم بهمن که امتحانهای پایان ترم تموم بشه.

غم دل با تو گویم ، غار

2009-01-03T09:01:00.025+03:30

تو این چند روز گذشته اونقدر خبر بد رسیده که دیگه دارم خل میشم. سنگسار تو مشهد، حمله به منزل و محل کار خانم عبادی، تعطیل شدن روزنامه کارگزاران و شاید برای من به عنوان کسی که زمانی معلم بودم خبر بازداشت 11 نفر از فعالین صنفی حقوق معلمان که در برابر مجلس تحصن کرده بودند از همه بدتر باشه.

من حدود دو سالی معلم بودم. وقتی وارد دانشگاه شدم پدرم که اون هم یک معلم بود ترتیبی داد تا بتونم تدریس کنم. توی هنرستان آوینی دروس فنی کامپیوتری رو تدریس می کردم. اون زمان من حدود 19 سال سن داشتم و شاگردهام فکر می کنم بیشتر از 17 یا 18 سال سن شون نبود. به دلیل اختلاف سنی کمی که با اونها داشتم با اونها دوست و رفیق بودم. متاسفانه این رفاقت خیلی دوام نداشت. معلم شدن من مصادف شد با شروع فعالیت های معلمین برای بدست آوردن حقوق صنفی خودشون. تو اون گیر و دار من هر هفته از پله های هسته گزینه استان تهران بالا و پایین می رفتم. گزینش من رو رد کرده بود، به دلایلی که واقعن عجیب بود. برای اونها اهمیتی نداشت که من چقدر قدرت بیان دارم یا چقدر میتونم کلاس رو کنترل کنم. فقط مهم این بود که شلوار جین نپوشم و همیشه ظهر ها برای نماز جماعت برم و البته جمعه ها هم برای نماز جمعه. براشون مهم این بود که من زیارت عاشورا رو حفظ هستم یا نه. یادمه تو مصاحبه های گزینش ازم خواسته بودن که براشون زیارت عاشورا رو بخونم. من هم که اون زمان نمی دونستم اگر چند تا فوش و بد و بیرا و نفرین به یزید و جد و آبادش بدم میشه زیارت عاشورا، سکوت کرده بودم و گفته بودم که بلد نیستم. با اینکار مامور مصاحبه رو از خودم حسابی شاکی و عصبانی کرده بودم.

یادمه برای مصاحبه من رو به اتاقی بردن که عرضش حدود 2 متر بود و طولش حدود 20 متر. انتهای اتاق یک میز بود که روی اون نحج البلاقه و قرآن بود. بالای میز یک چراغ آویزون بود و با میز حدود 1 متری(شاید هم کمتر) فاصله داشت و خلاصه بگم اگر کنار میز گلدون نبود جدن فکر می کردم تو بازداشتگاه های گشتاپو هستم.

خلاصه حدود یک سال و نیم من تو آموزش و پرورش با این وضعیت تدریس کردم تا روزی که کارم تو گزینش بالا گرفت و فرستادنم پیش رییس تحقیقات هسته گزینش کل. با پدرم رفتیم پیش اون. طرف اول از در نصیحت واردشد که آره پسرم تو که سیدی و آقایی و پدر به این خوبی داری و ........ چرا آخه نماز نمی خونی[کوچولو موچولو]؟ حالا که نمی خونی چرا با پرویی میگی نمی خونم؟ خوب عزیزم نخون ولی موقع نماز برو کنار شاگردهات و تو نماز جماعت شرکت کن.

وقتی بهش جواب می دادم پدرم مرتب به پام میزد که امیر بسه ولش کن، کار دست خودت میدی ها. بعد از اون جلسه من ممنو ع التدریس شدم و دیگه به مدرسه نرفتم.

پی نوشت 1: یادش بخیر اخوان می گفت :

"غم دل با تو گویم ، غار

بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست ؟

صدا نالنده پاسخ داد آری نیست ؟"

پی نوشت 2: دیروز رفتیم کوه و 160 تا امضا جمع کردیم. علی تجربه جالبی داشته.

پی نوشت 3: بيانيه بيش از ۵۰۰ تن از فعالان جامعه مدنی و جنبش زنان در اعتراض به پلمب دفتر کانون مدافعان حقوق بشر.

پی نوشت 4: کیهان اینجنین نوشت که کارگزاران رفت.

پی نوشت 5: این تصویر رو حتمن ببینید.

گزارش اجراهای خیابانی کارگروه تیاتر کمپین

2008-12-27T10:38:00.017+03:30

یه روزی بچه های تیاتر کمپین تز این رو دادن که بریم تو خیابون و تیاتر بازی کنیم. این ایده اونقدر ناب بود که وقتی می خواستیم اجرا کنیم به هیچ کدوم از خطر های امنیتیش فکر نکردیم. فقط رفتیم و بازی کردیم. جدن که کار بازیگری کار خیلی سختی هست. راستش وقتی این کار رو شروع کردیم هرگز فکر نمی کردم که روزی بهم پیشنهاد بازی تو یه تیاتر واقعی رو بدن. وقتی به بچه ها گفتم بهم پیشنهاد شده برم تو یه تیاتر واقعی بازی کنم اولین بازخورد این بود که مگه مال ما غیر واقعی بود؟

خلاصه رفتم تست دادم و قبول هم شدم. اگراز تاثیر گذاری تیاتر خیابانی روی مردم بگذریم میتونم بگم یکی از دستاوردهای این کار این بود که من هم تست بازیگری دادم و قبول شدم. قرار بود برای جشنواره فجر بریم تیاتر رو اجرا کنیم که به دلیل مشغله بسیار زیاد بعد از شرکت تو چند جلسه تمرین من انصراف دادم.

تیاتر های خیابانی ما به شکل کاملن پنهان بود. یعنی مردم نمیدونستن که ما بازیگریم و داریم تاتر بازی می کنیم. اونها کاملن ما و حرفهای ما رو درک می کردن. در ادامه گزارش این اجراها رو می تونید بخونید که نسیم عزیز زحمت نوشتنش رو کشید.

برای خواندن گزارش در بلاگ من اینجا کلیک کنید.

گزارش اجراهای خیابانی کارگروه تیاتر کمپین

1) نمی دانم چه اتفاقی افتاده بود، شاید زودتر از آنچه فکر می کردیم دچار رکود شده بودیم. اجرای تیاتر «تاب بازی نه » به مناسبت روز جهانی زن در دانشگاه علامه و همزمان اجراهایی از تیاتر های کوتاه آموزشی درباره ی قوانین تبعیض آمیز، در مراسم و میهمانی های زنانه... اما سال 87 تا خرداد ماه بدون تیاتر طی شد. حتی برگزاری دور دوم کارگاه نمایشنامه نویسی هم لابلای مشغله هایم مدام به تعویق می افتاد....

نزدیک شدن به مراسم گرامیداشت 22 خرداد اما، شور تازه ای ایجاد کرد. دوباره به تیاتر فکر می کردم، در جلسه ی کمیته هنری به آزاده پیشنهاد دادم که فعلا همان تیاتر « تاب بازی نه » را در دانشگاه دیگری اجرا کنیم اما پیش از پاسخ آزاده، خیلی زود از این پیشنهاد پشیمان شدم، یادم امد بعد از اجرای دانشگاه علامه مدام از خودم می پرسیدم مگر مخاطبان واقعی تیاتر ما مردم لابلای دود و هیاهوی خیابانها نیستند؟ (روایت ناگزیر، اول شخص من اطلاعات فرا متن شکل گیری این گروه است ، تا اعضای شکل دهنده ی گروه، در یک همراهی آوایی، روایتی متکثر را آغاز کنند .) دریکی از جلسات مربوط به کمپین بحث اطلاع رسانی درباره ی چالشهای حقوقی زنان مطرح شد و شرکت کنندگان بر ایجاد ارتباط با مردم و ایجاد آگاهی در این باره اصرار داشتند. (از گروه قبلی تیاتر تنها من در جلسه حضور داشتم)

گفتم: «دلم اجرای خیابانی می خواهد،» سوسن گفت «خب چرا در خیابان اجرا نمی کنید؟» گفتم «اجرای تیاتر در خیابان... وقتی حتی امضا جمع کردن در خیابان این همه مشکل است....» .سوسن گفت:« خب از اول نگید تیاتره! و آخر سر بگید!مهم اینه که یه نمایش دررابطه با موضوعات قانونی و تبعیضات جنسیتی در فضاهای عمومی به اجرا دربیارید » همه خندیدیم، تصور کنید که آخر نمایش به مردم می گفتیم همه ی آنچه دیدید غیر واقعی بود! و بلافاصله با شیوه ای گنگستری سوار بر ماشینهای آماده به حرکت می شدیم و از صحنه ی نمایش می گریختیم! گفتیم حتما مردم به جای تاثیر گرفتن از چیزی که دیده اند، از فریب خوردن عصبانی خواهند شد خصوصا اینکه ما به خاطر مشکلات امنیتی نمی توانیم بیشتر نمایش را ادامه دهیم تا مردم را متوجه هدفمان از نمایش کنیم... . همه ی ما به حضور متفاوتمان در فضاهای عمومی فکر می کردیم... سوسن با هیجان دوباره از آشپزخانه بیرون آمد و گفت:« خب اصلا نگید تیاتره!»

وای، چرا تمام این مدت از آگوستو بوال تنها به تیاتر شورایی (مداخله ) فکر کرده بودم؟ و مدام دلم می خواست تجربه ی نه چندان پخته ی گذشته ام را اینبار با اهداف روشن جنبشی اجرا کنم. ( یکبار در سال 81 پیش از چاپ و خواندن کتاب تیاتر مردم ستمدیده، بر اساس فلسفه ی هرمنوتیک، خانه ی عروسک ایبسن را با مداخله ی تماشاگران، در جشنواره دانشجویی اجرا کرده بودم ) شیوه ای از تیاتر که سالهای اخیر نمونه های خوبی در تیاتر ایران داشته است و اجرای پارک ملت گروه تیاترمان از متن های کوتاه آموزشی نیز، چیزی نزدیک به همین تجربه بود.... .خندیدم، سوسن به ایده ای شبیه ایده ی « تیاتر نامریی » آگوستو بوال رسیده بود.

2)ژولیا کریستوا: « تیاتر بدون لحظه ی سبقت ، لحظه ی تخلف از دستور غیر قابل تصور است...»

تیاتر خیابانی یا تیاتر بیرونی، کهن ترین شیوه ی اجرای تیاتر است زیرا ریشه های آن به مراسم همگانی شکار، نیایش، سوگواری و شادمانی در فرهنگهای بدوی برمی گردد. دیرتر از دل همین نمایشهای بیرونی، شیوه ی کنترل شده و منظم تیاتر صحنه ای پدید آمد. در دوران معاصر، علاقمندان به شیوه های متفاوت تیاتر خیابانی، دلیل اصلی دلبستگی شان به این شکل تیاتر را ارتباط واقعی و چهره به چهره با تماشاگر می دانند. آنهم تماشاگرانی سازمان نیافته. هنرمند در این شیوه ی اجرا به طور واقعی می تواند تاثیر نمایش را بر مخاطب خود مشاهده کند و همین مساله بر اجتماعی تر شدن نمایشگر تاثیر زیادی دارد زیرا واکنش مردم و چگونگی آن می تواند برای نمایشگران بسیار آموزنده باشد.ازسویی نمایش های خیابانی به خاطر همین ویژگی ارتباط موثر با مردم، از پتانسیل بالاتری برای تاثیر گذاری برخوردارند. «تیاتر نامریی » به خاطر حضوری سرزده در میان مردم(این ویژگی شامل دسته ای دیگر از نمایش های خیابانی با همین نام تیاتر سرزده نیز می شود) و قرار ندادن آنها در جایگاه تماشاگر( این ویژگی منحصر به فرد تیاتر نامریی ست ) از موقعیت ویژه ای برخوردار است. تماشاگران نمایش با کمک بازیگران در حالی با مساله ی مطرح در نمایش درگیر می شوند که آن را واقعی می پندارند. به همین دلیل فاصله ی موجود بین تماشاگر و نمایشگر و فاصله ی موجود بین تیاتر و زندگی روزمره از میان برداشته شده و تماشاگران واقعی خود را موجوداتی موثر یا ناظر در اتفاقی می یابند که در مقابل شان رخ می دهد. این شیوه ی تیاتر عمدتا به مسایل سیاسی – اجتماعی می پردازد. پیتر شومان درباره تیاتر خیابانی –عروسکی خود، در پاسخ به این سوال که «می توان این نوع تیاتر را نیاتر کسب آگاهی نامید؟» می گوید: «من فکر می کنم ، کاری که ما انجام می دهیم پیش از کسب آگاهی ست. گویی فکر کسی را «گرم می کنیم » تا به راه افتد . آیا این به معنی بیداری شعور است؟ آری شاید در نهایت این اصطلاح درست باشد)» [1]

تیاتر نامریی ، به خاطر عدم وابستگی به امکانات و تجهیزات تیاتری در هر مکان عمومی و غیر قابل پیش بینی، تنها به شرط حضور مردم قابل اجراست. اتوبوس، رستوران، صف سینما، پیاده رو، پارک، مرکز خرید، حتی روبروی اداره ی پلیس!

(تیاتر نامریی به حفظ نمودن دقیق صحنه و یک متن کامل یا سناریوی ساده نیاز دارد. باید تمرین کافی داشت تا بازیگران بتوانند در بازی و در حرکات خود عکس العمل مردم را در نظر داشته باشند، سپس در تمرین ها باید تمام دخالت های احتمالی تماشاگران را پیش بینی نمود. این نوع تمرینات نوعی خلق متن انتخابی ست) [2]

تیاتر نامریی بیش از سایر شیوهای تیاتر خیابانی بر بداهه سازی متکی ست زیرا قرداد همیشه بازیگر– تماشاگر وجود ندارد و کمی بدبیانه تر از آگوستو بوال و بر اساس تجربه ی این گروه، نوع مداخله ی تماشاگران حتی با وجود دقت و بررسی دقیق هم چندان قابل پیش بینی نیست.

3) (با نگاهی به تاریخ تیاتر سیاسی به تجربه ی تلخی بر می خوریم، سوء استفاده از قدرت تغییر چندانی نکرده است. شیوه های انحصار طلبی ، انگیزه و ابزار ترور و وحشت در اصل همانهایی هستند که از قدیم وجود داشته اند ) [3]

تیاتر سیاسی-اجتماعی با آگاهی از تاثیر شگرف تیاتر با خواست مقاومت دربرابر شکل های متفاوت استبداد و خواست تغییر، سعی بر تحریک و آگاه کردن مردم داشته است. همین مساله موجب شده که قدرتها همواره سعی بر کنترل تیاتر و در نتیجه محدود کردن این اثر بخشی داشته باشند. در این میان بر تیاتر خیابانی به دلیل غیر قابل کنترل بودن و حضور در بین مردم نظارت بیشتری صورت گرفته و می گیرد.

( تا همین اواخر، حتی در دهه ی 1970 اجرا کنندگان تیاتر خیاباین را به جرم گدایی و سد معبر بازداشت و جریمه می کردند. هنوز هم مسئولان محلی سعی دارند مکان، زمان و کیفیت کار بازیگران دوره گرد غیر رسمی را در شهرها و به ویژه مراکز گردشگری دقیقا کنترل کنند ) [4]

در این میان هرچه فضای سیاسی جامعه ای تنگتر باشد این نظارت و کنترل دقیق تر و سختگیرانه تر اعمال می شود.

اگر مانند اوبرسفلد معتقد باشیم که تیاتر آیینه دنیای ماست ما نیز در گروه تیاتر کمپین، در وهله ی اول قصد داریم بر همین نقش آیینگی تاکید کنیم.

کمپین یک میلیون امضا روی بخش کوچکی از تبعیضات موجود در جامعه و بخشی از تبعیضاتی که بر زنان روا داشته میشود، انگشت گذاشته است . بخشی از آنها را قاب گرفته و به آدمها نشان می دهد؛ سپس از آنها می پرسد آیا اینها را می دانستید ؟ و در حالیکه آگاه شده اید و یا به خاطر اورده اید، تمایلی به تغییر این وضعیت نابرابر دارید؟

این گروه تیاترنیز در کمپین یک میلیون امضا، بر اساس بندهایی که در کادر بیانیه نوشته شده و از دل واقعیت های اجتماعی بیرون آمده اند، چیزی از جنس همان واقعیت ملموس را به مردم نشان می دهد تا هر کدام از نظاره گران حتی اگر خود نیز چنین تجربه ای نداشته اند بگویند پس چیزی که اتفاق افتاد ممکن است، آدمها در این شرایط چه باید بکنند؟

4)می خواهیم در خیابان حضور پیدا کنیم و با تیاترمان تبعیض های قانون بر زنان و نتیجه ی این ستم را نمایش دهیم در عین حال می خواهیم روبروی شیوه های سنتی مقاومت زنان در برابر این تبعیضات بایستیم.( زیرا مردم عموما شیوه های پنهانی را برای مقاموت ابداع کرده اند شیوه هایی که عموما به طور ناخواسته نظام سلطه را باز تولید کرده و منجر به تغییرا ت اجتماعی نمی شود. زیرا معمولااز پیشروی اشکار و سریع نظام سلطه باز می مانند. .......)

این صورت مساله بماند تا روند شکل گیری گروه را بگویم. ساعاتی بعد از رسیدن به ایده ی تیاتر نامریی باید گروه تیاتر تشکیل می شدتصمیم گرفتیم تیاتر را برای 22 خرداد اجرا کنیم. زمان زیادی باقی نمانده بود. شاید چیزی نزدیک به 10 روز. بازیگران احتمالی باید حتی الامکان صدایی قدرتمند داشته باشند؛ امکان جسارت در فضا های عمومی و از طیف های متفاوت سنی و تیپ های متفاوت چهره. زیرا ما با بازیگران با تجربه روبرو نبودیم که احتمالا بازی کردن در نقش های متفاوتی را آموزش دیده باشند. بنابراین در این فرصت کوتاه باید روی امکانات بالقوه و غریزی آدمها سرمایه گذاری می شد. همان شب به بچه های قبلی گروه تیاترکمپین و دوستان دیگری از اعضای کمپین برای همراهی و تشکیل گروه اطلاع دادم. خودم هنوز دقیقا نمی دانستم چه چیزی را به چه شکلی می خواهیم اجرا کنیم!!!در اولین دیدار تنها 4 نفراز اعضای جدید، حاضر بودند.... در آن جلسه 5نفره، تنها توانستم ایده ها و طرحها را به طور کلی بگویم و بر توان آدمها بر بداهه سازی تاکید کنم. اما هیجان و انگیزه اولین نفراتی که ایده را می شنیدند به حدی فوق العاده بود که با اعتماد به نفس، تا اولین قرار تمرین دو طرح را آماده کردم ! یکی از طرحها شکل تغییر یافته ی یکی از متن های کوتاه آموزشی بود با تغییرات کارکتر و منعطف شدن برای اجرای خیابانی. و طرح بعدی به چند همسری می پرداخت .تنها چیزی که مطمئن بودم ننوشتن دیالوگ بود. یعنی بازیگران تنها موقعیت اجرا، تم و هدف نمایش را می دانستند.اولین جلسه ی تمرین در خانه ی یکی از مادران کمپین برگزار شد. بازیگران تا آن لحظه تجربه ی بازیگری نداشتند اما با کمی راهنمایی و با استفاده از هذات پنداری ، کارکترها و گفتگوها یشان راخیلی زودتر از آنچه که تصور می کردم در اولین تمرینها شکل دادند.پس بخشی از صورت مساله محقق شده بود .گرچه برای شروع به دو متن رسیده بودیم، اما نگرانیهایی داشتیم که مهمترینشان عدم توجه مردم بود. برای رفع این نگرانی قرار شد بازیگرانی در میان جمعیت قرار بگیرند تا توجه مردم را به نمایش جلب کنند، رهگذرانی که می ایستند و با ایستادنشان و یا پرسشهایشان نظر رهگذران به نمایش جلب می کنند.

نگرانی اصلی من اما به خاطر «صدا» بود. می دانستم که تیاتر های خیابانی موفق بر دیالوگ بنا نمی شوند زیرا در فضای باز امکان کنترل صدا وجود ندارد، بازیگران حتی اگر صدایی تربیت شده با قدرت بالایی هم داشته باشند و ساکت ترین مکان ممکن هم برای اجرا انتخاب شود( مگر جایی که ازدحام آدمهاست سکوت ممکن است؟) باز هم به طور مثال صدای دزدگیر یک ماشین را می توان کنترل کرد؟ گذشته از آن تعداد زیادی از بازیگران گروه را زنان تشکیل می دهند و زنان عموما جز برای جیغ کشیدن صدایشان را بلند نکرده اند و این مساله تا اندازه ای عمومیت دارد که بیشترین بازیگران تیاتر های خیابانی را مردان تشکیل می دهند(تا این اواخر نوع تعلیم و تربیت زنان به گونه ای بود که به آنها جسارت، اعتماد به نفس و استقلال لازم برای احاطه بر فضای خیابان را نمی داد. زیرا از دیدگاه سنتی این نوع کارها ویژه ی مردان است. دیگر اینکه صدای قوی که شرط لازم برای نمایشگر خیابانی ست چندان در زنان پرورش نیافته است زیرا آنها در سنین پایین مانند پسران برای فریاد و هورا کشیدن تشویق نشده اند ) [5]

هر آنچه کردم راه جایگزینی برای دیالوگ نیافتم. با خودم گفتم تصور کن زنی را در خیابان یا پارک می بینی که مورد خشونت قرار می گیرد، یا حتی مردی بچه ای را به زور از آغوش زنی جدا می کند مردم ما به شکلی پرورش یافته اند که در بهترین حالت ممکن اگر احتمال گناهکار بودن زن را ندهند باز هم به دورتری و بعید ترین چیزی که فکر خواهند کرد نادرست بودن قانون است! چاره ای جز حرف زدن وجود نداشت و یا به ذهنمان نمی رسید.

کار باید شروع می شد، مساله مهم دیگر این بود که تماشاگران خیابانی فرصت و حوصله چندانی برای تماشا و. پیگیری ندارند و ما باید در کوتاه ترین زمان ممکن آنها را درگیر کنیم. اینکار با اعلان و لباسهای رنگارنگ و جمع بازیگران ممکن نیست! پس باید صدایمان تا جایی که ممکن است بالا ببریم! نمایش باید از لحظه ی اوج کشمکش شروع شود جایی که بازیگران می توانند صدایشان را تا حد فریاد زدن برسانند.

نگرانی بعدی این بود که خب حالا ما شکل هایی از تبعیض را به مردم نشان می دهیم چقدر تاثیر گذار خواهد بود؟ مگر مردم ما هر روز شاهد اشکال متنوعی از ستم نیستند؟ آیا برای آن کاری می کنند؟ گذشته از آن، این واهمه وجود دارد که نشان دادن مداوم تبعیض موجب پذیرش بیشتر آن از سوی جامعه شود و مردم حساسیت شان را نسبت به آن از دست بدهند ( مردم آماده اند بگویند: اوضاع کلا خرابه؛ کاریش نمی شه کرد!) در بهترین حالت ممکن، مردم نارضایتی و نه اعتراضشان را به شکل لطیفه، گلایه ها و نق زدنها ی مداوم در تاکسی و سوپر مارکت نشان می دهند و آرامش خاطر خود را باز می یابند!

هانس تیس در کتاب تیاتر پست دراماتیک می گوید: ("درجه ی واقعیت کنترل نشدنی تصاویر از یک سو حوادث منتشر شده توسط مدیوم را بی مکان می کند و در همان حال نزد تماشاگران منزوی در آپارتمان هایشان و گیرندگان تصاویر «جوامعی ارزشی » بنا می نهد. بدین ترتیب فاصله ای بنیادین بین نمایش همیشه مکرر بدنهای تجاوز شده، زخمی شده و کشته شده به وسیله ی فجایع «مجزا، واقعی یا افسانه ای » و حضور منفعل ایجاد می شود : اتصال بین درک کردن و اقدام کردن ، بین پیام دریافتی و پاسخ /مسیولیت منسوخ شده است. ما خود را در درون یک تماشا می بینیم ولی در آنجا ما جز نگاه کردن کاری نمی توانیم بکنیم") [6]

گرچه می توان تیاتر را از تاثیر رسانه ای مدیوم های دیگر منحصرتر کرد اما مسلما تماشا در موضع انفعال می توانست پیامدی شبیه به چیزی که هانس تیس توصیف می کند داشته باشد. البته خود هانس تیس در ادامه بر «التزام رابطه ی بازیگر و تماشاگر» در فرایند خلق تیاتر تاکید می کند.

شاید تنها راه تاثیر گذاری موثرتر تاتر نیز همین درگیر کردن تماشاگر باشد. گرچه در شیوه ی معمول تیاتر نامریی، جز در لحظاتی استثنایی، شانس درگیر کردن تماشاگر به طور موثر وجود ندارد. زیرا مردم عموما به دلایل مختلف از دخالت در درگیری دیگران اجتناب می کنند. مگر آینکه وسط خیابان کار دو راننده به زد و خورد رسیده باشد!

یاد همان وسوسه ی دلخواهم از تیاتر مداخله (شورایی ) افتادم. گروه بازیگرانی که بین مردم حضور دارند گذشته از جلب کردن نظر مردم به بازیگران نمایش باید مردم را درگیر مساله طرح شده در نمایش کنند و از آنها بخواهند که درباره ی چیزی که دیده اند نظر بدهند. پس از آن مردم خودشان در صورت درگیرشدن را ه حلهایشان را ارایه می دهند! این مساله پس از اولین اجرایمان در مرگز خریدی در غرب تهران تایید شد زیرا هنگامی که مردم اطراف بازیگر زن جمع شده بودند و بازیگر زن تمام سعی خود را می کرد تا مشکلات دخترش را که نه حق ادامه ی تحصیل داشت نه حق کار کردن و نه حتی حق ماندن در تهران ، به خاطر قوانین نادرست بداند ، همراهی بازیگرانی که در بین مردم عادی بودند ضروری تر می شد، زیرا مردم پیشنهاد ها و تحلیل های دیگری داشتند، نرسیدن احتمالی زن به وظایف اصلی اش! علاقه ی بیش از حد مرد به همسرش! ....... و دیگرانی که به زن حق می دادند پیشنهاد رفتار تلافی جویانه، ترک کردن، سازش و کوتاه آمدن را می دادند و هیچ کدام حتی اندکی به نادرست بودن قانون فکر نمی کردند.

این مساله ما را کمی از ایده ال اولیه مان دور می کرد؛ اینکه ما فقط شروع کننده ی بحث باشیم و مردم خود بحث را ادامه دهند و مردم خود بحث را ادامه می دادند اما نتیجه بحثشان عموما به همان نق زدنهای معمول می رسید و تاسف... کمترین تماشاگری وجود دارد که خود به خود به تغییر وضعیت فکر کند، پس ما مجبور بودیم از وظیفه ی آیینگی فراتر رفته و به مردم پیشنهاد راه حل بدهیم.

پیش تر همه ی ما هنگام جمع آوری امضا، با این نگاه عمومی مواجه شده بودیم که مردم می پرسند « آیا تلاش شما فایده ای هم داره ؟ » تماشاگران تیاتر ما نیز، بر همین مساله تاکید می کردند که زنان همواره مورد ستم بوده اند و این مساله ابدی ازلی ست( آنچه مدت زیادی تغییر نیافته باقی مانده باشد، به نظر تغییر ناپذیر می رسد ) [7]

تیاتر ما حتی اگر درصد اندکی از مردم را به خواست تغییر تشویق می کرد ما پس از اجرا شادی وصف ناپذیری داشتیم . در طول اولین هفته ی قبل از 22 خرداد، ما، اولین نفرات گروه، 3 متن را در 3 مکان متفاوت اجرا کردیم . بیمارستانی در مرکز شهر، پارکی در شمال شهر و مرکز خرید در غرب تهران. متن سوم نیز برگرفته از متن های کوتاه آموزشی بود.

مردم درست در جاییکه انتظار روبه رو شدن با معضلات اجتماعی را نداشتند، بی خواست اولیه درگیر می شدند.توجه مردم و میزان مشارکت و تاثیر گذاری باور نکردنی بود. همزمان، اعضای جدیدی به گروه پیوستند ، گروه کم کم سخن گفتنش را آغاز کرد .

5) یک نمونه اجرا :

در مرکز خرید، مرد برای سفر به شهری دیگر و خریدهای لازم برای سفر، مغازه ها را می بیند، زنی مسن تر از او که بعدا متوجه می شویم مادر همسر اوست او را پیدا کرده و با داد و بیداد از و می خواهد کمی تامل کند. زن از دامادش می پرسد چرا دختر او را برخلاف میلش می خواهد از تهران ببرد در حالیکه دخترش دانشجوی فوق لیسانس است، می خواهد درسش را تمام کند و این رشته در شهری که مرد قصد سفر دارد وجود ندارد. علاوه بر آن دختر موقعیت شغلی موفقیت آمیزی پیدا کرده است... مرد می گوید چون من قصد دارم شغلم را تغییر دهم، زن خواهش می کند که اجازه دهد لااقل دختر درسش را تمام کند... در همین حین به جمعیت حاضر می گوید «می بینید؟ روز اول به من قول داد که پله ی ترقی دخترم بشه حالا همه چیزو یادش رفته زده زیر همه ی تعهداتش.» مرد می گوید «تعهدات من در سند ازدواج است...» مرد که در ابتدا سعی می کرده به خاطر آبرو داری مادر همسرش را به گوشه ای بکشاند، یا او را آرام کند و یا از دستش بگریزد!.. حالا تسلیم شده و رو به مردهای تماشاگر می گوید «زنمه اختیارشو دارم مگه نه ؟» تماشاگران هر کدام پاسخی می دهند... بعضی ها سر تکان می دهند، بعضی ها با پوزخند، بر او خرده می گیرند... .

زن می پرسد که «چه کسی به او چنین اختیاری داده است مرد می گوید قانون!» و بحث بر سر قانون بین تماشاگران و بازیگران شکل می گیرد....

در همین هنگام بازیگران اصلی با ترفندهای پیش بینی شده از محل اجرا دور می شوند، بازیگران پشتیبان مدت زمان بیشتری در بین جمعیت باقی می مانند، بحث بین مردم ادامه دارد هر بازیگر به جمعی وارد می شود... بین مردم و بازیگران پشتیبان درباره ی حقوق دیگر زن مانند حق خروج از کشور و حق طلاق نیز بحث می شود، تعدادی از تماشاگران یا خود چنین تجربه ای داشته اند و یا شاهد وضعیت مشابهی در نزدیکی خود بوده اند. سپس هر کدام از بازیگران جدا و نامحسوس مکان نمایش را ترک می کنند. در بسیاری از اجرا ها مردمی که در موقعیت اجرا قرار گرفته بودند بازیگران اصلی را رها نمی کردند و یا گفتگو با بازیگران پشتیبان تا حدی بالا می گرفت که مدت واقعی نمایش به چند ساعت می رسید!

6)پس از 3 اجرای اولیه متن های بعدی در یک فرایند گروهی و در حین تمرین پیشتهاد داده و تمرین می شدند . گاهی شبیه یک بازی بود کسی کلمه ای می گفت و دیگران هر کدام کلمه ای می افزودند. گاهی نمایشی را برای یک مکان خاص طراحی می کردیم و گاهی بر اساس شخصیت پیش می رفتیم ، گاهی بهترین ایده هایمان به خاطر نداشتن بازیگر مناسب نقش، اجرا نمی شد. گاهی متنی را اجرا می کردیم و موفق نبود....پس از مدتی تجربه نشان داد که متن هایی که موقعیت رنج آور تری را به مردم نمایش می دهند، پتانسیل بیشتری برای جلب توجه و درگیر کردن آنها دارند و ایده هایی مانند شروط ضمن عقد احساسات مردم را برای ایستادن و گوش دادن بر نمی انگیزد و چنین متن هایی باید در محیط های آرام تر و کم جمعیت تر اجرا شوند .

ما از هر اجرا تجربه هایی به دست می آوردیم که به طور نسبی در اجراهای بعدی به خاطر داشتیم اما پس از مدتی آموختیم به جای تمرکز بر تجارب گذشته وپیش بینی رفتار احتمالی آدمها خود را در موقعیت پیش بینی ناپذیر قرار دهیم و ما بازیگران چنان نقش های خود را باور کردیم که در هر شرایطی حتی در شرایط نا امن، نقش خود را ادامه دهیم ، مهمترین تجربه ی ما ، تجربه ی انعطاف بود.

ما : نسرین فرهومند ، مریم زندی، سمیه فرید، غزل رستم زاده، جمشید آیین دار، امیر رشیدی، فرزانه ایل بیگی، زینب نعمت زاده، وجیهه تشکری، حمیده نظامی، سیاوش خدایی، صدف خاکباز، سیاوش منتظری، یاشار گرمستانی و نسیم خسروی مقدم ، همچنین ناهید جعفری ، الهام رعایی و نازلی فرخی در مجموع در 11 نقطه تهران ، 5 متن را در مدت زمان 4 ماه اجرا کردیم . اجرا ها مناطق مختلف شهر تهران از شمال، جنوب، شرق، غرب و مرکز را در بر می گرفت.

رفتار، میزان توجه و جنس برخورد آدمها در هر منطقه ای از شهر متفاوت بود. این تفاوت حتی در نوع راه حل هایی که به ما، بازیگران پیشنهاد می دادند نیز پررنگ بود.بی شک برای کسانی که اولین تجربه ی بازیگریشان را در خیابان و مماس با مردم کسب می کردند، این اجراها سرشار از تجربه ها و احساسات متفاوت بود. و به دلیل کثرت تماشاگران، هر کدام از ما ، تجربه ی منحصر به فردی از یک اجرا داشتیم.این تفاوتها، تفاوتهای جامعه شناسی هر منطقه، و تفاوت برخورد تک تک آدمها، نحوه ی اجرای هر متن و خلاصه ی طرح های اجراشده، در روایت متکثر ما در بخش دوم این گزارش خواهد آمد.

در پایان ذکر این نکته ضروریست که بیان خواستها ی زنان، نمایش ستم و در عین حال ایستادگی شان در برابر قوانین تبعیض آمیز از طریق تیاتر نامریی تجربه ی منحصر به فردی شد تا ما به امکان خلق تیاتری بر اساس خواستهای خود در کمپین یک میلیون امضا، بیاندیشیم، شیوه های جدیدی که پس از تجربه ی تیاتر نامریی در گروهمان در حال آزموده شدن اند .

يادداشت

[1] 1-فرانسوازکوریلسکی،تیاتر نان و عروسک، ترجمه میترا رییسی،نشرقطره،ص233

[2] 2-آگوستوبوال، تیاتر مردم ستمدیده، ترجمه جواد ذوالفقاری، مریم قاسمی، نشر نوروز هنر،1382، ص187

[3] 3-زیگفرید ملشینگر، تاریخ تیاتر سیاسی، ترجمه سعید فرهودی، جلد اول، انتشارات سروش، 1366،ص11

[4] 4-بیم میسون، تیاتر خیابانی، ترجمه شیرین بزرگمهر، انتشارات دانشگاه هنر، سال 1380، ص27

[5] 5-تیاتر خیابانی، ص245

[6] 6-هانس تیس له من، تیاتر پست دراماتیک، ترجمه ی نادعلی همدانی، نشر قطره،1383، ص326

[7] 7-گی لکرک، کریستوف د سولیر، ماجراهای جاویدان تیاتر، ترجمه نادعلی همدانی، نشر قطره، 1381، ص355

پی نوشت1: با هرکی حرف میزنم میگه کامنت نوشتن تو بلاگت کار سختی!!! جدن همین طوره؟

پی نوشت2: لینک این مطلب در سایت تغییر برای برابری اینجاست.

پلمب دفتر کانون مدافعان حقوق بشر

2008-12-21T16:18:00.005+03:30

این لبخند ها از بابت در دست گرفتن چیزیست که به خودی خود یک تکه کاغذ است، اما این تکه کاغذ نمایانگر سالها مبارزه و آزادی خواهی است.

این دختر بانمک و خندان دختر خانم ستوده است که متاسفانه به دلیل توقیف پاسپورت خودشان نتوانستند خود در مراسم قدردانی از یک عمر زحمت و تلاش در زمینه برابری خواهی و آزادی خواهی شرکت کنند و این جایزه را دختر ایشان در یافت کردند.

اما شاید اگر این دختر کوچک و زیبا می دانست قرار است امروز خانه ی ما دربش پلمپ شود هرگز اینگونه نمی خندید.

بله، ماموران پلیس امنیت و پلیس کلانتری یوسف آباد امروز دقایقی پیش با یورش به دفتر کانون مدافعان بشر اقدام به پلمب این مکان کردند. قرار بود امروز ساعت 4 بعد از ظهر مراسمی به مناسبت بزرگداشت روز جهانی حقوق بشر در کانون مدافعان برگزار شود که از برگزاری این مراسم نیز ممانعت به عمل آمده است .

به گزارش افراد حاضر در محل در حال حاضر ماموران مشغول پلمب دفتر کانون هستند و برخورد بدی نیز با اعضای کانون مدافعان حقوق بشر داشته اند. گزارش های رسیده حاکی از برخورد فیزیکی و خشونت بار با آقای اسماعیل زاده و خانم نرگس محمدی است و خانم عبادی هم در دفتر کانون حضور دارند.

گفته می شود ماموران کارت شناسایی ارائه نکرده و تنها به برخورد با اعضای کانون و پلمب این دفتر اقدام کرده اند.

منبع : تغییر برای برابری

قصه ی تکراری من و یلدا

2008-12-16T10:43:00.026+03:30

بیست و چند سال پیش از طبقه ی بالای یک ساختمان و از انتهای یک راه روی سنگی و سرد، صدای فریاد زن جوانی به گوش می رسید. درست زمانی که زن جوان صدایش قطع شد صدای دیگری برخواست. گویی این همان صدا بود، صدای همان زن جوان که از حنجره ای جوانتر فریاد می شود.
این صدا فریاد کودکی بود، کودکی که تازه پا به دنیا گذاشته بود. همه گمان کردند فریاد کودک برای دوری از وجود گرما بخش مادر است، پس کودک را با گرمای وجود مادر آرام کردند. همه غافل بودند از این که فریاد کودک برای دوری از مادر نیست. کودک از پا نهادن به دنیای پلیدی ها می نالید.
مادر طولانی ترین شب سال را با فریاد به صبح رساند تا کودک را در جهانی قرار دهد که در آن حتا حق فریاد کشیدن هم ندارد. این کودک امروز به همراه هزارن کودک دیگر در تلاش است تا فریاد کند، فریادی از جس آتش و نور تا در دنیای تاریک، روزنه ی نوری ایجاد کنند.
به امید نور امشب تا به صحر بیدار خواهم ماند.

پی نوشت 1:چی کشیده مادرم اون شب تا صبح، بمیرم براش.
پی نوشت 2:دیروز هم رفتیم کوه و بیش از 100 امضا جمع کردیم اون هم زیر بارش برف.
پی نوشت 3:شب یلدا نزدیکه فال حافظ، هندونه، آجیل، انار و ... یادتون نره.
پی نوشت 4:یه زمانی یه ملت بودیم با کلی جشن ولی حالا شدیم هفتاد و دو ملت که تازه تو هر کدوم از اونها هفتاد و دو تا ملت دیگه هم هست. اون زمانی که یه ملت بودیم بیش از یک جشن داشتیم، اول هر ماه یک جشن. ولی حالا از اون همه جشن های رنگ و وارنگ برامون مونده یه نوروز و یلدا و به زحمت بسیار سده.

کمپین در دانشکده فنی

2008-12-11T14:24:00.028+03:30

هفته پیش(14 آذر 1387) نوبت من بود که کلاس رو 20 دقیقه در دست بگیرم و در مورد موضوعی که انتخاب کرده بودم صحبت کنم.

وقتی فایل PowerPoint خودم رو باز کردم، لبخندی معنی دار روی لبهای بچه ها نقش بست. لبخندی که بیشتر تعجب رو می رسوند، تعجب از موضوع انتخابی من و تعجب بیشتر از اینکه یک پسر در مورد زنان صحبت می کنه.

بعد از اینکه روز دانشجو رو به بچه ها تبریک گفتم شروع کردم در مورد این موضوع حرف زدم که چرا من"تاثیر قوانین در زندگی زنان" رو موضوع کنفرانس خودم انتخاب کردم.

راستش ماهیت این کلاس خواب هست(شیوه ی ارائه مطالب فنی)، چون برای مدت زیادی یه نفر داره صحبت می کنه و معمولن بچه ها خیلی علاقه ای به موضوع های مطرح شده ندارن، بیشتر بچه ها سر کلاس می خوابن، استاد هم که قربونش برم یه لحضه SMS رو رها نمی کنه.

برام جالب بود که تو همچین کلاسی به موضوع من که رسید، کسی خواب نبود! همه مشتاقانه داشتن بحث من رو گوش می دادن و هر از گاهی دستی بلند می شد و سوالی می پرسید و من هم پاسخ می دادم. وقتی به تعدد زوجات رسیدم پسری که خیلی مرد به نظر می رسید(بهتر بگم مرد سالار) دستش رو بلند کرد و گفت :

- خداوند تو سوره نسا به مرد اجازه داده بیشتر از یه همسر داشته باشه.

بین حرفش پریدم و گفتم آیا ادامه آیه رو خوندی؟ و گفت :

- بله، گفته اگر بتوانید عدالت را برقرار کنی و هرگز نخواهی توانست.

به نظر من خودش جواب خودش رو داده بود، ولی ادامه داد:

- تحقیقات علمی و آیات سوره نسا مشخص کرده که مرد باید بیشتر از یک همسر داشته باشه.

با زبون بی زبونی موضوع 3x (جهت جلوگیری از فیلتر اینطوری نوشتم) رو مطرح می کرد، ازش پرسیدم، این تحقیقات علمی چیست؟ کدام پژوهش علمی چنین چیزی را ثابت کرده و پاسخ داد :

- شما محقق هستی و شما باید تحقیق کنید.

گفتم دوست من، من در مورد مطالبی که میگم مدعی هستم و نه غیر از اون، اگر ادعایی داری ثابتش کن.

بحث داشت بالا می گرفت که استاد دخالت کرد و ازم خواست سر جام بشینم. از استاد علت این موضوع رو پرسیدم و گفت بشین تا بگم. استاد با این عنوان شروع کرد که این کلاس، کلاس فنی است و باید موضوع های انتخاب شده فنی باشه و شما حق نداری در مورد یک موضوع غیر فنی صحبت کنی. بین حرف استاد پریدم و گفتم:

- استاد من این موضوع رو 4 هفته پیش اعلام کردم و شما هم اون رو روی برد گروه اعلام کردید، چطور العان دارید بحث فنی رو مطرح می کنید. از اینها گذشته اگر بحث مذهبی نمیشد آیا باز هم جلوی من رو می گرفتید؟ استاد در جواب من گفت:

- من تصور می کردم این موضوع ربطی به کامپیوتر داره.

من که کاملن متوجه بحث استاد شده بودم و فهمیده بودم داره فرافکنی می کنه گفتم:

- آخه استاد شما خودتون کلاهتون رو قاضی کنید، بحث قانون و زنان چه ربطی به کامپیوتر داره؟!!!!!!!!

استاد ادامه داد که:

- ببینیند بچه های من مطرح کردن بعضی مسائل صحیح نیست.

دوباره بین کلام استاد پریدم که :

- آخه استاد تا کی باید ترسید از حرف زدن؟ استاد 30 سال ترس کافی نیست؟

جواب داد:

- نه آقای رشیدی موضوع ترس نیست. شما دارید در مورد مسائلی صحبت می کنید که صحیح نیست در حضور خانمها مطرح بشه و خانمها خجالت می کشن.

متوجه شدم اشاره استاد به بحث تمکین بود که من مطرح کردم (آخه یکم مفصل توضیح داده بودمش چون هیچ کس نمیدونست چنین قانونی وجود داره) در پاسخ گفتم:

- استاد اون کسی که این قوانین رو گذاشته باید خجالت بکشه نه منی که مخالف اونها هستم. استاد تو کردستان پدری سر دخترش رو میبره و از پنجره به بیرون پرت میکنه در حالی که دختر هنوز باکره بوده. حرف از بکارت و جاهلیت و قانون، زشت هست و خجالت آور؟ چطور قانون گذار خجالت نکشیده؟

خلاصه بعداز حدود 20 دقیقه دوباره به من اجازه داده شد تا بحثم رو ادامه بدم. وقتی کنفرانسم تموم شد سر جام نشستم. وقت کلاس تقریبن تموم شده بود. بچه ها یکی یکی به سمت من می اومدن. یکیشون بهم گفت: ول کن این ابله ها رو اینها نمیفهمن تو چی میگی.

یکی دیگه طوری که استاد و دیگران بشنون گفت: آقا من سوال دارم، چرا همه پیغمبر های خدا مرد بودن؟!

خلاصه هر کسی حرفی میزد. تقریبن میتونم بگم اکثر کلاس بجز اون پسره که خیلی مرد بود با من موافق بودن.از فرصت دست داده نهایت استفاده رو کردم و دفترچه های کمپین رو بین اونها پخش کردم و تشویقشون کردم که اون رو بخونن ولی متاسفانه چون فضای کلاس کمی خراب شده بود نتونستم امضا بگریم. در این بین عکس العمل های دختر ها خیلی جالب بود. هیچ کدومشون سمت من نمی اومدن ولی همه من رو با دست نشون بچه هایی که توی کلاس نبودم می دادن و از بحثی که در کلاس کرده بودم صحبت می کردن، در واقع بحث از کلاس خارج شده و به سطح کل دانشگاه سرایت کرد. نفهمیدم دخترها چرا چیزی نگفتن و فقط بین خودشون حرف میزدن!

کلاس رو که چه عرض کنم دانشگاه رو ریختم به هم، چه حالی داد.

پی نوشت 1: دیروز(جمعه 22 آذر 1387) رفتیم کوه و 145 تا امضا جمع کردیم، چه حالی داد جاتون خالی بود.

پی نوشت 2: خانم ستوده جایزت مبارک.

پی نوشت 3: آقای سلطانی جایزه شما هم مبارک.

پی نوشت 4:هیئت نظارت دانشگاه آزاد کرج مجوز مناظره میان زیدآبادی و تاجزاده را لغو کرد.

پی نوشت 5: لینک این مطلب در سایت تغییر برای برابری.

بخش زنان سایت ادوار فعال شد

2008-12-10T09:55:00.006+03:30

بالاخره به کمک دوستان جنبش زنان و راهنمایی های علی ملیحی عزیز و دیگر دوستان ادواری، بخش زنان سایت ادوار رو دوباره بعد از مدتی که فعال نبود دوباره فعالش کردیم. برای دسترسی به بخش زنان ادوار میتونید از نشانی http://www.advarnews.info/default.aspx استفاده کنید.

تجمع امروز در دانشگاه تهران به مناسبت 16 آذر - روز دانشجو

2008-12-07T16:07:00.007+03:30

در حالی که آیت الله خامنه ای سخنرانی خودش رو لغو کرد و با توجه به فضای امنیتی چند هفته گذشته و اتفاقهای همدان تصور می کردم امروز با برخورد شدید نیروهای امنیتی روبه رو بشیم.با هزار مکافات مرخصی رد کردم خودم رو به جلوی در 16 آذر رسوندم. دیر شده بود، بچه ها در رو شکونده بودن و رفته بودن تو. بعد از طوافی دور دانشگاه با هماکاری چند تا از بچه ها امیر کبیر تونستم کارتی جور کنم و وارد دانشگاه بشم.دوستام رو پیدا کردم و کنار اونها روی پله های دانشگده فنی دانشگاه نشستم و پلاکاردی رو در دست گرفتم. سخنرانی ها عالی بود. اعتراض به بومی گزینی جنسی و اقتصاد خراب و همچنین حمایت از بچه های کرد.

تعداد بچه ها خیلی زیاد بود. این عکس رو زمانی که داشتن به سمت سر در دانشگاه میرفتن گرفتم. پلیس دو یا سه تا اتوبوس BRT رو خالی کرد تا جلوی دید مردم رو بگیر و مردم نتونن بچه ها رو ببینن. از خود میدون انقلاب تا فردوسی پر بود از لباس شخصی و مامور یگان ویژه تا ساعت 2:30 که اونجا بودم 9 تا گشت ارشاد رو دیدم که به جمع یگان ویژه ها اضافه شد. مجبور بودم برگردم و متاسفانه باقی مراسم رو از دست دادم.

امیدوارم برای کسی گرفتاری پیش نیاد.

گاف های خبری

2008-12-06T14:21:00.010+03:30

امروز با گافهای خبری خبرگزاری ها و مقامات دولتی خیلی داره خوش می گذره.
اول صبح که جامعه اسلامی با انتشار بیانیه ای به مناسبت روز دانشجو اعلام کرد سه دانشجوی شهید در روز ۱۶ آذر ۱۳۳۲ به رهبری آیت الله خمینی نسبت به حضور معاون رییس جمهور آمریکا و سیاست های شاه اعتراض کردند و خلاصه کلی باعث شادی ما شد. اگر خبرش رو هنوز نخوندیدی برید اینجا و بخونید.
هنوز سیر نخندیده بودم که خبرگزاری دولتی فارس، خبری رو مبنی علاقه شدید قلبی روی کینگ به احمدی نژاد مخابره کرد. دلیل چنین ادعایی هم ریش گذاشتن اون عنوان شده بود و گفته شده بود که او از شدت علاقه به احمدی نژاد صورت خودش رو مثل احمدی نژاد اصلاح کرده.
فارس که منبع خبری خودش رو منتشر نکرده بود بعد از اونکه منبعش خبریش فاش شد و معلوم شد خبر از کجا بوده(یعنی اینجا)، متوجه شد که این فقط و فقط یک شوخی بوده و سریع خبر خودش رو حذف کرد(رجوع شود به اینجا).

واقعن من نمیتونم بفهمم که آخه این چه عشقی هست که اینها دارن که عالم و آدم کشته مرده احمدی نژاد باشن؟ خودش کم توهم میزنه اینها هم بهش کمک می کنن. روز من که پر شد از شادی و خنده.
هی، فارسی ها و جامعه اسلامی ها ممنونم، روزم رو قشنگ کردید.

16 آذر، سال روز چه رخدادی است؟

2008-12-01T08:35:00.029+03:30

پنجاه و دو سال پيش، در جريان درگيری پليس با دانشجويان معترض به سفر ريچارد نيکسون، معاون رييس جمهوری وقت آمريکا، به ايران سه تن از دانشجويان معترض در مقابل دانشکده فنی دانشگاه تهران کشته شدند.این اتفاق دقیقن چند ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد صورت گرفت.
از آن سال تا امروز این روز تبدیل شده به روز مبارزه با مستبدین و دیکتاتورها در ایران. امسال فکر می کنم دومین سالی هست که دانشجویان دانشگاه آزاد هم به بچه های سراسری خواهند پیوست و اعلام می کنند که آنها نیز آماده مبارزه با استبداد و استعمارند.

دفتر تحکیم به این مناسبت اطلاعیه ای منتشر کرده که اون رو می تونید تو سایت خبرنامه امیر کبیر بخونید. اما مراسم امسال برابر شده با بازداشت چهار دانشجوی علامه، دانشجویانی که حق خود را می خواستند و نه بیش، حقی که هر انسانی در هر کجای دنیا دارد، حق تحصیل. گرچه هر سال به ان زمان که می رسیدیم دستگیریها، ایجاد فضای رعب و وحشت، تهمت و ... از سوی حاکمیت شدت می گرفت ولی امسال فکر می کنم بیش از گذشته شدت گرفته است. چند هفته ای هست که مدام تو شهر انواع مانورهای نظامی رو راه اندختن. از نظم عمومی گرفته تا مانور بسیج با سلاح های سنگین.
در این میانه البته اتفاقات خنده داری هم رخ میده، مثلن دیروز تو میدون ونک به مناسبت طرح نظم عمومی گاوی کشته شد که خود این کار باعث شد ترافیک سنگین بشه و نظم عمومی به بی نظمی عمومی تبدیل بشه. وقتی ناظم خود بی نظم باشه تکلیف روشنه.

پی نوشت 1: تعیین تیم حرفه ای! از طرف دولت برای برگزاری مراسم روز دانشجو.
پی نوشت 2: وزیر علوم: ضد انقلاب به دنبال هدایت و مصادره مراسم روز دانشجوست.
پی نوشت 3:افزایش تعداد مسموم شدگان در دانشگاه شیراز به ۲۳۳ نفر و ادامه تجمع دانشجویان
پی نوشت 4: تغییر برای برابری برنده شد.
پی نوشت 5: مازی خبر داد که رادیو خاموشی هم راه افتاده.

یک روز کاری کارگروه امضا(گروه کوه)

2008-11-29T08:38:00.021+03:30

گزارش من از این روز را می توانید اینجا و گزارش دوستان دیگرم رو اینجا مطالعه نمایید و باقی عکس ها رو هم می توانید در تصویر برابری مشاهده نمایید.

فاطمه پرید

2008-11-26T08:19:00.006+03:30

کلامی نیست برای بیان آنچه در دل دارم.
نتوانستیم برای فاطمه کاری بکنیم، تا دیر نشده برای کمانگر و دانشجویان علامه کاری بکنیم.
امیدوارم هرچه زود تر آنها را آزاد ببینم.